" To już drugi zoofilologiczny tomik Adama Kaczanowskiego. Tym razem jednak wszyscy siedzą w (stop-)klatkach: małpy z ludźmi, rodzice z dziećmi, lalki barbie leżą pomiędzy małpami. Kto tu od kogo pochodzi? Przerzucają kanały, oglądają filmy ze sobą w rolach głównych. Mieszają im się narracje i tożsamości, implantują rekwizyty, karnawalizują ikony kulturowe i role społeczne: orangutan-diabeł, zagubiony szympans, ojciec-goryl, ginące pawiany w Kalkucie. Topnieją horrory i strach na wróble przybiera wielkie oczy klowna. Wreszcie wszyscy spotykają się we wspólnym paśmie, wpuszczani w kanał przez panującego nad wszystkim Instalatora, Najwyższą Instancję, która już nad niczym nie panuje. Kaczanowski odklina rzeczywistość, zabitą klinem jakiejś wtórnej, zapośredniczonej przez współczesne fikcje traumy; rzeczywistość, która znów oparta jest na kilku mocnych atrapach. Kręci raport większości dwa, w którym mężczyźni prężą swój egzoszkielet, a przed telewizorami szlochają szkieletory-kobiety. To karton-patchwork naszych – lecz nie dla nas – czasów. A przy tym konstrukcyjny rebus, rozwiązła jolka – lecz nie do rozwiązania." Michał Kasprzak o książce Szkielet małpy.
