Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego

" Księgi narodu i pielgrzymstwa polskiego" to utwór poetycko-publicystyczny wydany w 1832 r. w Paryżu (bezimiennie i nakładem autora),adresowany do emigrantów przybyłych po powstaniu listopadowym. Mickiewicz odnosi się w nim do emigracyjnych sporów politycznych. Przedstawia zarys dziejów ludzkości, w którym Polska pełni rolę odkupiciela narodów (idee mesjanizmu). " Księgi pielgrzymstwa" są przypowieściami moralnymi wzorującymi się na stylu biblijnym. Były najczęściej przekładanym na języki obce dziełem Mickiewicza, bo poruszały sprawy wolności wspólne dla narodów europejskich. [Ossolineum, 2004]