W cudzym pięknie

W cudzym pięknie to zbiór esejów Adama Zagajewskiego będących swoistym powrotem do lat studenckich i początków artystycznej drogi poety. Eseje te, posługujące się nierzadko krótką, aforystyczną formą, przypominają notatki z podróży odbywanej w poszukiwaniu swojego miejsca, swojej przestrzeni, swojego „ miasta wyobraźni”. Przy okazji – a może przede wszystkim – Zagajewski składa hołd pięknu nieprzemijającego świata, zatrzymanego czasu; pięknu zastanemu, „ cudzemu”, oglądanemu oczami młodego studenta filozofii, ale opisanemu piórem wielkiego pisarza. W cudzym pięknie to portret artysty z czasów młodości, na początku życiowej drogi. W prozie zmierzającej nieraz ku linii wiersza, aforyzmowi, Adam Zagajewski zamyka autobiograficzną opowieść z lat 60. i 70., gdy studiował w Krakowie psychologię, odkrywając swe nie naukowe, a poetyckie powołanie, obrazy miasta przyprószonego brudnym śniegiem, z czarnymi plamami węgla na ulicach i z ratującą go od komunistycznego znijaczenia domieszką renesansowego piękna oraz portrety jego mieszkańców – wydobywa z pamięci byłą ziemiankę, której na starość pozostało wynajmowanie pokoju studentom, uniwersyteckich konformistów, ale też przemykających marginesami gomułkowskiej Polski przedwojennych profesorów czy oazę duchowej wolności, ówczesną redakcję „ Tygodnika Powszechnego”... Andrzej Franaszek, „ Tygodnik Powszechny”