Bene atque ornate. Twórczość łacińska Jana Kochanowskiego w świetle lektury retorycznej

Zamierzeniem niniejszej rozprawy były dwa zasadnicze cele: pierwszy, porządkująco-metodologiczny, aby uprzejrzystnić, rzadko podejmowane w badaniach ostatniej dekady, istotne w historii i teorii literatury dawnej pojęcie lektury retorycznej, naświetlając najważniejsze jej wyznaczniki i funkcje, a przy tym nakreślić wybrane, podstawowe kwestie definicyjne związane z kategorią stylu odniesioną tu methodice et historice do ars bene dicendi. Tym samym dotkniemy zagadnienia możliwej typologii lektury archiczytelniczej w kulturze dawnej, przede wszystkim w czasach Renesansu.