Wspólnota akademicka na pograniczach nauk humanistycznych. Analizy interdyscyplinarne

Nauki nie można sprowadzić tylko do problemów z określonej dziedziny. Aby dobrze funkcjonować w danej rzeczywistości, trzeba dokonywać analiz interdyscyplinarnych i rozwiązywać problemy naukowe a nie koncentrować się na tym, czy nie przekraczam właśnie jakiejś mitycznej linii demarkacyjnej i nie wchodzę przypadkiem na czyjeś poletko. A rzeczywistość kpi sobie z Humboldtowskiego modelu uniwersytetu i wymyślonych przez człowieka podziałów na subdyscypliny. Warto takie przekonanie również zaszczepić młodym pracownikom wiedzy -tym bardziej, że oni stanowią naszą przyszłość i to od nich będzie zależał kształt polskiej nauki za kilka lat. Sformalizowana, skostniała i feudalna struktura polskiej nauki nie będzie sprzyjać swobodnej wymianie myśli, dociekaniom i budowaniu wspólnoty dążącej do prawdy. Jeżeli zdajemy sobie z tego sprawę, to jednocześnie musimy dostrzegać konieczność budowania takiej wspólnoty na najniższym poziomie naukowym — wśród studentów. Takiej wspólnoty z jaką mieliśmy do czynienia w przypadku pierwszych uniwersytetów - ciekawych świata poszukiwaczy prawdy, wypełnionych ideałami nie do spełnienia i razem z budowniczymi katedr spoglądających ku gwiazdom. Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że pogodzenie dyskursu tak wielu różnych dziedzin nauki jest niemożliwe i bezcelowe. Praktyka pokazała jednak, że idea się sprawdziła. Wystąpienia były zwykle przerywane licznymi pytaniami i burzliwymi dyskusjami, co świadczyło o sporym zainteresowaniu uczestników. Spośród nadesłanych tekstów wybrano najlepsze i podzielono je na pięć części: filozoficzną, pedagogiczną, prawniczą, psychologiczną oraz kulturoznawczą. O przydziale do określonej kategorii zadecydowały wspólne wątki tematyczne podejmowane przez autorów a nie dyscyplina nauki jaką reprezentowali. Redaktor i autorzy mają nadzieję, że przestawiony wybór stanie się dla części czytelników: studentów, doktorantów i młodych pracowników nauki, inspiracją dla własnej pracy naukowej, a dla innych okazją do ciekawej lektury i poznania w wielu przypadkach jeszcze słabo zbadanych. Aleksander Kobylarek