Siódmy tom poetycki Aleksandry J. Starosteckiej, zawierający spostrzeżenia dotyczące człowieka, które nim kierują w dzisiejszej rzeczywistości – emocje, miłość, śmierć, samotność, nadzieja, a także przyroda. Poetka, jak zawsze, zachęca czytelników do refleksji. Obecny tom ma istotnie dwa wymiary, funkcjonując także jako rozdziały: „ wczoraj” i „ dzisiaj”. Wszystko to zanurzone w boskości natury. Tomik poezji w ofercie sprzedaży – https://tylkorelaks. pl/1013-wczoraj-i-dzisiaj. html Ambiwalencja w poezji Starosteckiej jest częstym, atrakcyjnym gościem. Atrakcyjnym literacko, ale słodko-gorzkim w pojęciu bohaterów wierszy. To właśnie świadectwo autentyzmu tworzenia, świadomości sensu liryki; poetka Aleksandra J. Starostecka może się poszczycić wieloma atrybutami świadomej, pięknej liryki. Ten tomik, (…),stanowi na to dowód. Jakby przy okazji przypomnijmy, co ongiś rzekł poeta Henri Michaux (1899-1984): „ piszę, żeby zwiedzać samego siebie”. Starostecka na pewno zwiedza samą siebie, rozważa istotę swej duszy.”