André Baillon (1875–1932) to jeden z najważniejszych pisarzy belgijskich. Krytycy obwoływali go twórcą belgijskiego modernizmu, pogodnym naturalistą, neurastenikiem spisującym relacje z sesji terapeutycznych, spadkobiercą dziewiętnastowiecznego realizmu, prekursorem surrealizmu, egzystencjalizmu, a nawet autorem postmodernistycznym skupionym na pęknięciach i szczelinach języka. Tak czy owak, jednomyślnie uważają go za jednego z najciekawszych i najoryginalniejszych pisarzy XX wieku. Na obszerny tom próz Baillona w przekładzie Mateusza Kwaterki składają się: powieść obyczajowa Dzieje pewnej Marii – historia życia małomiasteczkowej panny; powieść Szczypawka z Ogrodu Luksemburskiego – historia życia Marcela, pacjenta zakładu psychiatrycznego, którego autor spotkał w zakładzie w Salpetriere – oraz Majaki – niezwykły zapis kryzysu psychicznego narratora. Są to dopracowane dzieła literackie o przemyślanej konstrukcji i złożonej narracji Proza Baillona zdaje się sytuować na granicy zapiskami szaleńca a staranną relacją, co nadaje jej szczególny rodzaj rozwibrowania.
