# Otium cum dignitate, czyli o godziwym spędzaniu czasu wolnego. Szkice z historii idei wyd. 2026

Canonical: https://www.kolczanksiazek.pl/andrzej-k-waskiewicz/otium-cum-dignitate-czyli-o-godziwym-spedzaniu-czasu-wolnego-szkice-z-historii-idei-wyd-2026/9788324243266

Wersja JSON (te same dane): https://www.kolczanksiazek.pl/andrzej-k-waskiewicz/otium-cum-dignitate-czyli-o-godziwym-spedzaniu-czasu-wolnego-szkice-z-historii-idei-wyd-2026/9788324243266.json

- Książka: [Otium cum dignitate, czyli o godziwym spędzaniu czasu wolnego. Szkice z historii idei wyd. 2026](https://www.kolczanksiazek.pl/andrzej-k-waskiewicz/otium-cum-dignitate-czyli-o-godziwym-spedzaniu-czasu-wolnego-szkice-z-historii-idei-wyd-2026) ([Otium cum dignitate, czyli o godziwym spędzaniu czasu wolnego. Szkice z historii idei wyd. 2026.md](https://www.kolczanksiazek.pl/andrzej-k-waskiewicz/otium-cum-dignitate-czyli-o-godziwym-spedzaniu-czasu-wolnego-szkice-z-historii-idei-wyd-2026.md))
- Autorzy: [Andrzej K. Waśkiewicz](https://www.kolczanksiazek.pl/andrzej-k-waskiewicz)
- Wydawnictwo: Universitas
- ISBN: 978-83-2424-326-6
- Liczba stron: 400
- Data wydania: 2026-01-01
- Język: pl_PL
- Oprawa: Softcover

## Opis

Zainspirowany koncepcją Simmla definiuję czas wolny jako taki, z którego wykorzystania jednostka nie ma obowiązku rozliczania się przed społeczeństwem. Zachowuję dla niego łaciński termin otium, by odróżnić go od czasu wolnego, który w tej czy innej formie podlega jednak kontroli społecznej. [… ] Można je przyrównać do tradycyjnego kieszonkowego, jakie dzieci dostają od rodziców: mogą je wydać na wszystko, byle nie na alkohol, papierosy, narkotyki i inne zastrzeżone prawem w ich wieku używki. Nie muszą się tłumaczyć, dlaczego regularnie wydają je na „ głupoty”. Cycerońska dignitas jest jednak czymś więcej niż nawet najbardziej zajmującym hobby, o czym czytelnicy przekonają się przy lekturze kolejnych esejów. Zupełnie zmienia charakter otium [… ]. Nie jest to już czas wolny od aktywności publicznej i zawodowej, ale czas wykorzystany na inną aktywność, nie mniej ważną dla tożsamości jednostki niż tamte. Dla wielu to właśnie ona i tylko ona – trzeba to ująć patetyczną, choć nadużywaną formułą – nadaje sens życiu. Jeśli cieszy się jeszcze społecznym uznaniem, daje im powody do „ słusznej dumy” z etyki Arystotelesa, jeśli nie – wpisuje się przynajmniej w ich „ filozofie życiowe”. Inaczej niż negotium – o ile nie jest ono „ powołaniem”, ale normalnym wykonywaniem swoich powinności – otium tego rodzaju wyróżnia się refleksyjnym podejściem do samego czasu, przekonaniem, że jest on rzeczą cenną. Rzec można, że idea otium cum dignitate tworzy jedną z elit społeczeństwa, ale elitę szczególną, bo niemal niewidoczną. [… ] Z braku obiektywnych wskaźników i deklarowanej neutralności aksjologicznej akademicka socjologia może jedynie stwierdzić, że niektóre sposoby zagospodarowania czasu wolnego są „ poważne” – bo niektórzy się w nie „ na poważnie” angażują – a inne po prostu nie. Jedynie z perspektywy krytyki społecznej albo zaangażowanej socjologii dopuszczalne będzie stwierdzenie, że czas wolny niewypełniony żadnym sensownym zajęciem jest najzwyczajniej zmarnotrawiony. ze Wstępu