Turystka

Turystka Śród huku i świstu przy oknie zwieszona Młodziutka turystka przystaje, O szybę opiera swe wiotkie ramiona -- Zaduma na czole, westchnienie śród łona A oczy -- dwie głębie, dwa raje! Śród huku i świstu w pędzącym wagonie O szyby śmiech dziki potrąca. Przede mną z mgły postać, purpurą twarz płonie, Namiętność z brwi strzela, faluje na łonie, A oczy -- to czarne dwa słońca! Śród huku i świstu grzmią dołem koliska, Świat w mglistej roztapia się dali... Już oddech gorący w twarz powiał mi z bliska, Śród huku i świstu dłoń rękę mą ściska, Na ustach szał mowy się pali: