Książka Arkadiusza Bagłajewskiego jest bardzo cennym w istocie monograficznym opracowaniem tego okresu twórczości Zygmunta Krasińskiego który zamyka się z datami 1836-1843. Autor opracowania daje próbę całościowej lektury utworów wówczas napisanych wliczając w nią korespondencję w związku z najważniejszymi tendencjami rozwojowymi pisarstwa i myśli Krasińskiego widzianymi w szerokim kontekście romantyzmu polskiego i europejskiego. Książka zawiera zarówno bardzo precyzyjne i subtelnie przeprowadzone analizy i interpretacje poszczególnych utworów tego okresu jak też stanowi próbę całościowego zintegrowanego odczytania tego etapu kształtowania się i pisarstwa i myśli poety.
