Wieczór radości

Od Autorki Kiedy wstępowałam na scenę w roku 1920, znałam wiele dziewcząt z teatru ,,Gaiety" ( „ Gaiety" (ang.) - „ Wesołość".). Jedną z moich drogich przyjaciółek była markiza Headfort, z domu Rosie Boote. Pochodziła z Tipperary, jej ojciec był niezależnym finansowo dżentelmenem. Zadebiutowała w sztuce „ The Shop Girl" ( „ The Shop Girl" (ang.) - „ Ekspedientka".) w roku 1895. Pracowała ciężko, nigdy nie poddając się lenistwu i nie pozwalając sobie na byle jakie odegranie roli. Markiz Headfortu zajmował ważne miejsce w irlandzkiej Izbie Parów i cieszył się popularnością na dworze królewskim. Rodzina zawzięcie sprzeciwiała się jego małżeństwu, lecz Rosie kroczyła ku swojej pozycji w świecie z taką gracją i wdziękiem, że pokochali ją wszyscy. Ona i jej mąż byli bardzo szczęśliwi. Znałam też hrabinę Poulett, którą była Sylvia Storey, i uroczą Denise Orme, która poślubiła pierwszego lorda Churston, a jej trzecim mężem został książę Leinsteru. Ale moją największą przyjaciółką była urzekająca Zena Dare. Wyszła za mąż za szlachetnie urodzonego Maurice'a Bretta, a jedna z ich córek była moją druhną. Po śmierci męża Zena wróciła na scenę i przez dziewięć lat grała matkę profesora Higginsa w sztuce „ My Fair Lady" (" My Fair Lady" (ang.) - „ Moja piękna pani" (tytuł znanej operetki).),nie opuszczając ani jednego przedstawienia. Dała za wygraną dopiero po osiemdziesiątce, ale wciąż była smukła, urocza, fascynująca i nosiła się dumnie jak bogini albo może powinnam powiedzieć - dziewczyna z „ Gaiety"?