Autorka wierszy ujmuje nas swoją wrażliwością na drgnienia ludzkiej duszy i serca, ukazując blaski szczęścia, ale też ułomności i problemy człowieka, wyrażając prozę życia wierszem jako formą bardziej uroczystego zbliżenia i kontaktu. Mówi również o sobie w pogłębiony sposób, a tę autoanalizę łączy z relacją do innych i świata często niepokojącego. Przedstawia go w różnych aspektach, budząc zainteresowanie także jego urodą. Jest bezpośrednia, szczera i naturalna, jak w rozmowie z kimś bliskim – i to jest charakterystyczne dla całego tomu wierszy. W sumie tworzą one niemal ontologiczny klimat całego tomu utworów w tym pędzącym za niekończącym się pragnieniem osiągania cywilizacyjnych materialności świecie. Jest otwarta na społeczne aktualia tworzące naszą rzeczywistość, ale główne jej przesłanie to potrze-ba zachowania rodzinnego ciepła oraz docenienia prawdy i piękna w życiu. Bardzo polecam. Prof. zw. dr hab. Bogdan Przybyliński
