Czy z wiercipięty może być święty?

Ilustrowany wiersz z morałem. Z tą świętością trudna sprawa – to doprawdy nie zabawa, Bo właściwie o to chodzi, że mi świętość nie wychodzi... To się złoszczę, to się gniewam, a w kościele zwykle ziewam. Nie myję się należycie, robię kleksy wciąż w zeszycie. Gdy wymówki słyszę taty, chciałbym w uszy napchać waty. Kiedy muszę słuchać mamy, robię minę chorej lamy. Gdy mi siostra wchodzi w drogę, mam chęć jej podstawić nogę... Jestem próżny i nadęty... Czy ja będę kiedyś święty? Przecież święci zawsze byli, tacy dobrzy, mądrzy, mili... Przyznaj, Stróżu mój, Aniele, że to dla mnie jest zbyt wiele. Na to Anioł rzekł do ucha: Niech mój chłopczyk pilnie słucha. Dziś wiadomość mam dla ciebie, Wprost od wszystkich świętych w niebie. Wiedz, mój drogi, że i święci nie od razu byli święci, A zdarzały się wypadki, że i oni mieli wpadki. Jednak mimo pokus wszelkich, mimo trudów życia wielkich Nigdy się nie zniechęcali i poprawić się starali. Teraz znasz już sekret cały, a więc staraj się mój mały, Aż z urwisa, wiercipięty, będzie kiedyś wielki święty. Ilustracje: Artur Nowicki.