Ekskomunika w Polsce średniowiecznej. Normy i funkcjonowanie

Praca dotyczy funkcjonowania kościelnego systemu kar, opartego na cenzurach kanonicznych, z których najważniejszą była ekskomunika. Kara ta była stosowana w Polsce od wczesnego średniowiecza i ulegała stopniowej dewaluacji. Jej zastosowanie określały normy prawa kanonicznego. Krąg objętych tą karą odnosił się do różnych grup i warstw społecznych: duchownych, książąt, możnych, rycerstwa, szlachty, mieszczan i chłopów. Oddziaływanie tej kary widoczne jest na płaszczyźnie prawnej, religijnej i społecznej. Ekskomunika groziła za różne występki, ale efektywność działań represyjnych nie była jednakowa we wszystkich środowiskach, co należy wiązać ze zróżnicowaną świadomością prawną różnych grup i warstw społecznych oraz możliwościami egzekucyjnymi sądownictwa kościelnego. Rozważania zawarte w książce odnoszą się przede wszystkim do wymiaru prawnego tej sankcji oraz form kształtujących postawy jednostkowe i społeczne. Ukazują także kształtowanie się ekskomuniki, jej ewolucję w systemie prawa kościelnego jako środka chrystianizacyjnego na ziemiach polskich oraz wykorzystanie w praktyce sądowej późnośredniowiecznej Polski.