Zamek ostatniej wieczerzy

" Być nie do zaakceptowania... Nie chodziło o wywołanie skandalu ani o akt przemocy, ale o poddanie się uniesieniu buntu, który, porywając wyobraźnię, zwalczał wewnętrzną cenzurę i nieśmiałą powściągliwość. Pisanie było w każdym razie chwilą rozradowania i wolności, ponieważ bycie nie do zaakceptowania wiedzie po prostu do nie akceptowania nakazów porządku moralnego i własnej uległości. Czy ta książka - ścigana dawniej za obrazę obyczajów - stała się nieszkodliwa? Czy może cenzura wysubtelniała pozbawiając sensu - a więc przyjemności - zarówno wyimaginowane ekscesy, jak i rozsądne wartości?".