Wielka sława to żart

Wywiady zamieszczane na łamach prasy krajowej i zagranicznej były różne: krótkie i długie, zabawne i ponure, mądre i głupie, zmyślone i prawdziwe, autoryzowane i wydrukowane - mimo wcześniejszych ustaleń - bez autorskiej akceptacji. Parę razy telewidzowie przysłali mi wycięte z gazety rozmowy, które zrodziły się w fantazji autorów pytań. Może właśnie dlatego, zachęcony do opowiedzenia zdarzeń, które przypadły na pierwsze półwiecze mego życia, wybrałem formę wywiadu. Tym razem jest on z całą pewnością prawdziwy i na dodatek przez jubilata autoryzowany. Wyobraźmy sobie mój ulubiony - dziesiątki razy pokazywany w festiwalowych programach - Salon Narożny w Łańcucie, utrzymany w wytwornym stylu wiedeńskiej secesji: wspaniałe obrazy, parkietowa mozaika, malachitowe wazy, dziewiętnastowieczny fortepian, marmurowy kominek, fantazyjna kompozycja kwiatów. Na kanapach i w fotelach ustawionych wokół ogromnego, okrągłego stołu przykrytego bogato srebrem haftowaną serwetą zasiadają dziennikarze, którzy w minionych latach zwracali się do mnie - w imieniu swoich bardzo znanych i mniej znanych dzienników, tygodników, miesięczników - z prośbą o wywiad. Prowadzić będziemy wielogodzinną rozmowę o radościach i smutkach, o blaskach i cieniach, o sukcesach i porażkach. O życiu i karierze.