Nieoceniona jest miłość w służbie człowiekowi i bardzo pomocna w przygotowaniu się do odejścia z tego świata. Nie wszyscy potrafimy pogodzić się z faktem, że śmierć czeka każdego z nas, i nie wszyscy umiemy to zaakceptować. Życie pielęgniarki jest posługą miłości w pochyleniu się nad człowiekiem, jego cierpieniem i śmiercią. Aby pomóc choremu, należy okazać mu miłość, zrozumienie, cierpliwość, poświęcić mu czas, być dyspozycyjnym, umieć prowadzić z nim dialog, nieraz bardzo trudny, wspierać go, wzbudzać w nim nadzieję. A także być lampą, która w jego samotności rozświetla mrok i ciemność przed ostatecznym spotkaniem z Tym, który jest Drogą, Prawdą i Życiem. Na ostatnim etapie ziemskiej drogi człowiek jest często zagubiony i samotny, do ostatniej chwili potrzebuje pomocnej dłoni, a nade wszystko – miłości. Obecność pielęgniarki lub jakiejkolwiek osoby towarzyszącej to wyraz szacunku dla chorego i pomoc w przygotowaniu się psychicznym i duchowym na odejście z tego świata. Jako pielęgniarka pracująca w Domu Pomocy Społecznej Charytatywne Dzieło Miłości im. ks. I. Kłopotowskiego w Loretto wielokrotnie byłam świadkiem odchodzenia naszych podopiecznych na spotkanie z Panem. Pragnę przekazać swoje doświadczenie i refleksje, aby podkreślić wartość życia i sens śmierci, która jest jego naturalnym dopełnieniem. Dzieląc się moimi przeżyciami i przemyśleniami, chciałabym pomóc osobom, które mierzą się z odchodzeniem swoich najbliższych. Mam nadzieję, że te zapiski dodadzą im otuchy i odwagi w trudnych chwilach i pomogą w zawierzeniu odchodzących bliskich Bogu – miłosiernemu Ojcu. s. Bogusława Bożena Szykuła CSL
