Śmierć ukrytym skarbem serca

Nieoceniona jest miłość w  służbie człowiekowi i  bardzo pomocna w  przygotowaniu się do odejścia z  tego świata. Nie wszyscy potrafimy pogodzić się z  faktem, że śmierć czeka każdego z  nas, i  nie wszyscy umiemy to zaakceptować. Życie pielęgniarki jest posługą miłości w  pochyleniu się nad człowiekiem, jego cierpieniem i  śmiercią. Aby pomóc choremu, należy okazać mu miłość, zrozumienie, cierpliwość, poświęcić mu czas, być dyspozycyjnym, umieć prowadzić z  nim dialog, nieraz bardzo trudny, wspierać go, wzbudzać w  nim nadzieję. A  także być lampą, która w jego samotności rozświetla mrok i  ciemność przed ostatecznym spotkaniem z  Tym, który jest Drogą, Prawdą i  Życiem. Na ostatnim etapie ziemskiej drogi człowiek jest często zagubiony i  samotny, do ostatniej chwili potrzebuje pomocnej dłoni, a  nade wszystko – miłości.  Obecność pielęgniarki lub jakiejkolwiek osoby towarzyszącej to wyraz szacunku dla chorego i  pomoc w  przygotowaniu się psychicznym i  duchowym na odejście z  tego świata. Jako pielęgniarka pracująca w  Domu Pomocy Społecznej Charytatywne Dzieło Miłości im. ks. I.  Kłopotowskiego w  Loretto wielokrotnie byłam świadkiem odchodzenia naszych podopiecznych na spotkanie z  Panem. Pragnę przekazać swoje doświadczenie i  refleksje, aby podkreślić wartość życia i  sens śmierci, która jest jego naturalnym dopełnieniem. Dzieląc się moimi przeżyciami i  przemyśleniami, chciałabym pomóc osobom, które mierzą się z  odchodzeniem swoich najbliższych. Mam nadzieję, że te zapiski dodadzą im otuchy i  odwagi w  trudnych chwilach i  pomogą w  zawierzeniu odchodzących bliskich Bogu – miłosiernemu Ojcu.  s. Bogusława Bożena Szykuła CSL