Bez krzyku. Zmyślony autoportret w prawdziwych ramach

Bez krzyku jest próbą odpowiedzi na pytania młodych o przeszłość dziadków i ojców, również o tę z II wojny światowej... Czy rzeczywiście jest ona w nas wszystkich tak odległa, jak wskazywałby na to kalendarz Bez krzyku zwraca pamięć każdego ku własnym przeżyciom i osobistym odpowiedziom na pytania nurtujące bohatera powieści. Bez krzyku nie jest jeszcze jedną skargą na wojenne dzieciństwo. Nie jest jeszcze jedną kroniką zniszczenia, zagłady i zwycięstwa... To - pełna zagadek i pytań, zaskakujących odpowiedzi i niedomówień - wartka relacja ze świata, w którym każdemu przypadł jego kawałek wojny. Chłopiec opowiada z przejęciem i zastanowieniem, zwłaszcza gdy zauważa, że dzieciństwo, to nieustanne odkrywanie świata dorosłych. A czy wojna nie jest jeszcze jedną dziecinną zabawą dorosłych Niezwyczajne przeżycia na zwyczajnym zadupiu wielkiej wojny pozwalają doszukiwać się rozmaitych odpowiedzi. Dzieci również toczą swoje wojny i gwałtownie dorośleją, gdy dostrzegają, że dorośli, jakże często zachowują się jak dzieci - grzeczne, niegrzeczne... Czy zacierają się granice dzieciństwa i dorosłości Czy problemy znikają wraz z wyzwoleniem od wojny ...