Hilfe

Miniatury poetyckie z tomu Hilfe Brygidy Helbig niczym szkatułki, w których zamknięto okruchy życia oraz strzępy wrażeń i doznań, formują sens przypadkowej zawartości. Dosłowność zamykają w metaforycznym uogólnieniu, a konkret codzienności w perspektywie dziejów świata. Każda z nich to „ chwiejne rusztowanie” dla myśli, która jednoczy tożsamość osoby i życia z akcydensów zbieranych bez planu całości. Z gromadzonych epizodów, niby z rozrzuconych kamyków mozaiki, nie powstaje ani scalony autoportret, ani autobiografia. Ani definicja, ani spójna powieściowa fabuła. A to dlatego, iż opowiadane przez poetkę wypadki z życia są zarazem wypadnięciami z rutynowego oglądu rzeczywistości, małymi katastrofami o wielkich a nieznanych skutkach. Wiersz u Brygidy Helbig eksponuje ten chaos, ale zarazem go oswaja. Służy do zaklinania dramatyzmu życia. Pozostaje jednak ciągle aktem wyizolowanym, doraźną „ akcją ratunkową”, zbyt małym plastrem, przylepionym na rozległej ranie egzystencji. Jest przygodnym, może złudnym, schronieniem. Notatką sporządzoną z nikłą nadzieją, że przeczytana po latach, stanie się lustrem dla innej, również niepowtarzalnej, chwili i lekiem na nową, nieznaną jeszcze, chorobę życia.