Klasztor i sztuka

Siostra Aniela Kisielewska, zmarła przed pięćdziesięcioma laty bernardynka, łączyła w  sobie dwa powołania –  zakonne i  malarskie. Nie zaniedbała żadnego z  nich. Realizowała w  swej twórczości tematykę głęboko religijną. Nie było zatem rozdźwięku między nią jako artystką i  jako siostrą zakonną. Tworzeniu oddawała się z  takim samym poświęceniem i  zaangażowaniem jak codziennym obowiązkom  zakonnym. Kiedy utalentowana szlachcianka Wanda Kisielewska –  bo  tak nazywała się artystka przed wstąpieniem do  klasztoru –  wybierała się na  studia malarskie do  Monachium, do  czego wszyscy ją zachęcali, widząc jej talent, to  bliska jej Aniela Salawa zawołała: „ Po  co  panienka ma jechać do  jakiegoś Monachium. Lepiej niech panienka wstąpi do  karmelitanek”. Choć Wanda nie miała wówczas zamiaru wstępować do  klasztoru, te  niespodziewane słowa nie dawały jej spokoju, zakiełkowały powołaniem. Tyle że  Wanda wybrała  bernardynki. Do  niedawna siostra Aniela pozostawała mało znana, albowiem dzieła, które wyszły spod jej pędzla, rzadko przekraczały mury klasztorne i  świątynne. Ona sama żyła w  klasztorze kontemplacyjnym, a  więc z  dala od  świata, oddzielona od  niego klauzurą. Choć była malarką wykształconą, zawodową, nie malowała swych dzieł, by zdobyć uznanie i  poklask na  kolejnych wystawach, ale po  to, by chwalić Boga Stwórcę, Jego świętych lub Maryję. Niektórych obrazów nawet nie  sygnowała. Współcześnie odkrył siostrę Anielę, oraz jej przykrytą welonem anonimowości twórczość, bernardyn i  jednocześnie znakomity historyk sztuki, ojciec doktor Cyprian Moryc. To  jemu zawdzięczamy tę  przepiękną, bogato ilustrowaną książkę –  świetne zdjęcia Adama Bujaka, mistrza fotografii sakralnej –  która pozwala nam poznać cichą, przepełnioną wielką wrażliwością, uduchowioną i  utalentowaną artystkę w  habicie. Ojciec Cyprian Moryc pozwala nam przyjrzeć się nie tylko jej życiu i  twórczości, ale też zakorzenieniu w  zakonie bernardynek, żeńskiej gałęzi rodziny  franciszkańskiej.