Potencjał innowacyjności sektora administracji publicznej

W książce podjęto się niezwykle trudnego zadania badawczego polegającego na wyjaśnieniu przyczyn sukcesywnego spadku pozycji Polski w międzynarodowym rankingu innowacyjności sektora e-Government, który opracowywany jest cyklicznie przez ONZ. Wykazano, że celu tego nie można osiągnąć skupiając się jedynie na czynnikach makroekonomicznych i globalnych. Konieczne jest przejście na poziom lokalny i wyjaśnienie, jak funkcjonuje sektor administracji publicznej na szczeblu gmin. Ujęcie tematu jest nowoczesne. Z jednej strony oceniane są witryny internetowe urzędów gminnych i zamieszczone na nich biuletyny informacji publicznej jako potencjalne nośniki innowacyjności, natomiast z drugiej mamy do czynienia z udaną próbą spojrzenia na proces świadczenia usług publicznych od strony klientów. Wnioski z badań empirycznych pozwoliły na zaproponowanie rozwinięcia modelu luk percepcji, w którym mechanizmem eliminacji luk stałyby się lokalne i centralne multimedialne biura obsługi klienta. Jednym z walorów pracy jest odwołanie się do wikinomii – nowej szkoły myślenia ekonomicznego, której podstawą są cztery zasady: otwartość, partnerstwo, udostępnianie zasobów i działanie globalne. Wikinomia opiera się na siedmiu niestandardowych wzorcach strategii biznesowych: pionierach partnerstwa, ideagorach, prosumentach, nowych aleksan-dryjczykach, platformach uczestnictwa, globalnej hali produkcyjnej i wikinomicznym miejscu pracy. W książce stosuje się te wzorce w badaniach empirycznych, co widać w szczególności w rozdziale szóstym, gdzie dokonano oceny prosumpcyjnego potencjału innowacyjności istniejącego w sektorze administracji publicznej.