{
  "type": "edition",
  "site": {
    "name": "Kołczan Książek",
    "language": "pl-PL",
    "url": "https://www.kolczanksiazek.pl"
  },
  "formats": "Każda podstrona ma dwie wersje z tymi samymi danymi: JSON (adres strony + .json) i markdown (adres strony + .md). Do każdego `url` w tym dokumencie można dopisać .json albo .md.",
  "title": "Okup",
  "subtitle": null,
  "url": "https://www.kolczanksiazek.pl/daniel-silva/okup/9788329124591",
  "publisher": "HarperCollins",
  "translators": [
    "Robert Ginalski"
  ],
  "medium": "paper",
  "duration_seconds": null,
  "narrators": [],
  "illustrators": [],
  "cover_artists": [],
  "isbn": "978-83-2912-459-1",
  "pages": 416,
  "published": "2026-11-12",
  "language": "pl_PL",
  "cover": "https://quivercdn.com/covers/harpercollins/daniel-silva/okup_978-83-2912-459-1-db66f804.webp?v=2026-11-04%2002%3A16%3A53",
  "json": "https://www.kolczanksiazek.pl/daniel-silva/okup/9788329124591.json",
  "markdown": "https://www.kolczanksiazek.pl/daniel-silva/okup/9788329124591.md",
  "binding": "Softcover",
  "description": "DANIEL SILVA - AUTOR NAJLEPSZYCH POWIEŚCI SZPIEGOWSKICH WSZECH CZASÓW Alice Winter, olśniewająca brytyjska celebrytka, prowadzi na pozór idealne życie – ma wystawny dom w drogiej dzielnicy Knightsbridge, okazałą posiadłość w Devonie i miliony obserwujących w mediach społecznościowych, którzy niecierpliwie czekają na każdy kolejny post. Kiedy podczas wakacji z przyjaciółkami ze studiów w Cambridge znika bez śladu, jej zrozpaczony mąż, magnat na rynku nieruchomości Edward Knight, zwraca się o pomoc do Gabriela Allona. Gabriel szybko odkrywa, że Alice Winter nie jest kobietą, za którą uchodzi, i ma wiele sekretów. Jej mąż również skrywa niebezpieczną tajemnicę, która sprawia, że Gabriel musi wrócić do dawnego życia, choć sądził, że na zawsze zostawił je za sobą. Poczynając od porywających pierwszych rozdziałów po zapierający dech w piersiach finał i szokujący zwrot akcji Okup to mistrzowski thriller, majstersztyk, który po raz kolejny dowodzi, że Daniel Silva pozostaje niekwestionowanym królem powieści szpiegowskich. Fragment książki CZĘŚĆ PIERWSZA DOWÓD ŻYCIA 1 Ibiza Od lat to Phoebe Chadwick przeważnie dawała sygnał do startu, zwykle pod koniec stycznia, kiedy pogoda była najbardziej przygnębiająca, a latarnia za oknem jej biura w Bloomsbury całymi dniami nie przestawała świecić. Phoebe była starszym koordynatorem projektu w szanowanej, lecz chronicznie niedofinansowanej międzynarodowej organizacji humanitarnej. Praca dawała jej wprawdzie satysfakcję, ale o pieniądzach mogła zapomnieć, a tymczasem jej trzy najbliższe przyjaciółki miały forsy w bród. Sophie Maxwell pracowała w jednej z pięciu najbardziej prestiżowych londyńskich kancelarii prawnych, a Ella Burns robiła jakieś podejrzane interesy w City. Natomiast piękna Alice Winter zdobyła pieniądze w staroświecki sposób. Po prostu się w nie wżeniła. Nie tak to sobie planowały w czasach, kiedy studiowały w Cambridge. Wtedy rozpierał je jeszcze młodzieńczy entuzjazm i przysięgały, że nie dadzą się uwieść mirażowi bogactwa i pogoni za dobrami materialnymi. Kosztowne wykształcenie pragnęły wykorzystać dla dobra innych, pomagać ludziom, zmieniać świat. Ale tylko Phoebe, która zdobyła prestiżową nagrodę za pracę magisterską z ekonomii globalnej, dotrzymała słowa. Sophie została prawniczką, bo chciała bronić praw człowieka, a tymczasem reprezentowała teraz interesy wielkich korporacji, w tym szemranego banku Elli. A Alice? Myślała, że będzie wojującą dziennikarką, być może napisze jakąś powieść albo dwie, wszystko to jednak wzięło w łeb, gdy poznała Edwarda. Teraz regularnie brylowała na stronach brukowców w rodzaju „ Tatlera”. Była trendsetterką. Przed ukończeniem Cambridge obiecały też sobie, że co roku będą razem spędzały tydzień w jakimś bajecznym miejscu, bez mężów, dzieci albo swoich drugich połówek – tylko w czwórkę. Tej obietnicy akurat udało im się dotrzymać, choć planowanie nieuchronnie spadało na Phoebe. Przyjęła na siebie ten obowiązek, a przyjaciółki temu przyklasnęły. Uznały bowiem, że skoro potrafi zorganizować transport lotniczy żywności i lekarstw do Darfuru, to tym bardziej poradzi sobie z czymś tak prozaicznym jak tygodniowy pobyt na południu Francji. Wybrały się tam dwukrotnie, najpierw do Saint-Tropez, a dwa lata później do Luberon, gdzie mieszkały w tej samej żółtej willi, w której kręcono ten głośny film [1]. Rzecz jasna, zaliczyły Wenecję i Toskanię, a także trzy greckie wyspy. Szukając odmiany, przez tydzień objeżdżały na rowerach Szwajcarię, co okazało się koszmarnym błędem. Patagonia okazała się spektakularna, lecz męcząca, a kurs jogi w Himalajach skończył się kompletną katastrofą. Tak wielką, że Phoebe obawiała się, iż może położyć kres ich dalszym wyprawom. Dlatego w tym roku wszystko musiało pójść idealnie, inaczej ich drogi pewnie się rozejdą. Alice powoli już się od nich odsuwała, miliardy Edwarda uderzyły jej do głowy. Całymi dniami nie odpowiadała na esemesy, w jej telefonie włączała się od razu poczta głosowa. Nawet Elli czasami trudno było się z nią skontaktować, choć miała z nią najbliższy kontakt. Phoebe właściwie nie próbowała już jej łapać. Na przeszkodzie stanęła jej praca – wybuch poważnej epidemii głodu w Republice Środkowoafrykańskiej – więc dopiero z nadejściem wiosny miała wolną chwilę, by zająć się ich wyjazdem. Po przemyśleniu i odrzuceniu kilku opcji zdecydowała się na Islandię. To prawda, że w czerwcu jest tam zimno, ale mogłyby obejrzeć lodowce i wulkany, a spa w Błękitnej Lagunie to bajka; tak w każdym razie usłyszała Phoebe z wiarygodnego źródła. Rozeznała się wstępnie w sytuacji, spisała proponowany plan podróży i wysłała go pozostałym dziewczynom esemesem. Sophie była chętna, lecz Ella marudziła. Alice, jak to ona, tradycyjnie odezwała się dopiero po dziesięciu dniach. Zadzwoniła do Phoebe na komórkę. – Phoebe, kochana, wybacz, ale ponura Islandia nie wchodzi w rachubę. – Brzmiała, jakby właśnie odbyła stosunek. – Jedziemy tam, gdzie jest ciepło i obrzydliwie szykownie. Nic się nie martw, ja się wszystkim zajmę. – Jak to? – A tak to, Pheebs, że w tym roku jedziemy na mój koszt. – Nie pozwolę, żebyś płaciła za moje wakacje. – Uwierz mi, nie ja za nie zapłacę. Alice nie zdradziła celu ich podróży, nie podała też żadnych szczegółów poza tym, że będzie tam „ ciepło i obrzydliwie szykownie”. Phoebe spakowała się stosownie do tych wskazówek i o szesnastej w drugi piątek czerwca stawiła się na London City Airport – lotnisku w samym sercu Londynu – w terminalu dla prywatnych odrzutowców. W towarzystwie Sophie i Elli wsiadła na pokład Bombardiera Challengera 605. Alice, z prowokująco skrzyżowanymi złocistymi nogami, siedziała już w kabinie pasażerskiej. Wyglądała, jakby właśnie wracała z wakacji, a nie dopiero na nie leciała. – Dokąd nas porywasz? – spytała Phoebe, biorąc od stewarda kieliszek szampana. – Na pewno nie na Islandię – odparła Alice. – Rany boskie, Pheebs! Co też ci przyszło do głowy! * * * Okazało się, że lecą do fortecy z kamienia i szkła zbudowanej na skraju urwiska na północnym wybrzeżu Ibizy; takiego lokum nie powstydziłby się czarny charakter z filmów o Bondzie. Było tam sześć sypialni, trzy saloniki, sala kinowa, pokój gier, wypasiona siłownia i spa oraz czteroosobowy personel, w tym szef kuchni jednej z najmodniejszych paryskich restauracji. U podnóża klifu, dokąd prowadziła zdradliwa ścieżka, znajdowała się skalista zatoczka z lazurową wodą. Ta zatoczka oczywiście jakoś się nazywała. Cala jakaś tam. Alice wymawiała tę nazwę tak, jakby to było najbardziej egzotyczne miejsce pod słońcem. Ich plan, jeżeli w ogóle go miały, obracał się wokół nieumiarkowanego jedzenia i picia – zakrapiane winem lunche na ocienionym tarasie ciągnęły się w nieskończoność. Późne popołudnia spędzały nad basenem albo drzemiąc w swoich pokojach – pokój Phoebe był wielkości jej mieszkania w Notting Hill – a codziennie o wpół do dziesiątej wieczorem jechały na kolację kabrioletem Mercedesa z opuszczonym dachem. Alice zawsze płaciła szpanerską czarną kartą kredytową. Potem ciągnęła je do jakiegoś klubu nocnego na kilka godzin ogłuszającej muzyki i tańce. Nieuchronnie wpadały tam na kogoś z jej kręgu towarzyskiego z Londynu. Później wrzucała selfies na swoje rozliczne media społecznościowe, a tłumy obserwujących mdlały z zazdrości. We wtorek rano Phoebe uznała, że potrzebuje urlopu od tych wakacji, a pewnie też od Alice. Spała do późna, potem zalogowała się do sieci Wi-Fi w willi i odpisała na kilka mejli. Tuż przed trzynastą poszła szukać pozostałych. Sophie i Ella toczyły bitwę na korcie ziemnym. Alice, opalając się topless na spalonych słońcem płytach na skraju basenu i jedną stopą machając w wodzie, wyglądała tak pięknie, że wydawała się nierzeczywista. Phoebe wyciągnęła się na szezlongu i wyjęła z torebki książkę. Alice poruszyła się, zauważyła koleżankę i znów zamknęła oczy. – Na co patrzysz? – spytała. – Na twoje piersi, jeśli już musisz wiedzieć. – Śliczne, prawda? – Apetyczne. – Dwadzieścia pięć tysięcy funtów i też możesz takie mieć. – Ciekawe, czy odważysz się wrzucić ich zdjęcie do sieci. – Kuszący pomysł, ale Edwardowi mogłoby się nie spodobać. – Alice obróciła się na brzuch, jakby nagle się zawstydziła, i osłoniła ręką oczy. – Co czytasz? Phoebe pokazała jej okładkę starego kryminału P. D. James. – Zabójcą jest Julius Court – poinformowała ją Alice. – Najwyraźniej wdał się w interesy z szemranym towarzystwem z Marsylii. Chodziło o heroinę, jeśli dobrze pamiętam. Postrzelił Dalgliesha w ramię, a potem rzucił się z klifu koło Toynton Grange i zginął na miejscu. Phoebe westchnęła i odłożyła książkę. – A kiedy napiszesz własną? – Moją powieść? Nie mam na to czasu. – W słowach Alice nie było cienia ironii. – A zresztą, o czym miałabym pisać? – O dziewczynie, która nazywa się Alice Winter. – Kto chciałby o mnie czytać? – Przypuszczam, że wszyscy. Alice wzniosła do nieba te swoje wilgotne niebieskie oczy. – Wiesz, to by była śmiertelna nuda. – Loża królewska w Ascot? – Cały ten chłam, Pheebs. Co wieczór ta sama cholerna paczka, tylko miejsca przy stole czasem się zmieniają. Twoje życie jest dużo ciekawsze niż moje. – Zniżyła głos i dodała: – Potrzebujesz już tylko męża. – A ty znowu to samo? – Niedługo ci stuknie czterdziestka. – Zdaję sobie sprawę. Jako najstarsza z czworga rodzeństwa Phoebe pierwsza powinna była wykonać ten koszmarny krok. A w towarzystwie przyjaciółek jedynie ona była niezamężna. Sophie i Ella wyszły za dobrze zarabiających mężczyzn i każda z nich miała dwójkę wspaniałych dzieci, tyle że Ellę łączył namiętny romans z pracownikiem konkurencyjnego banku. Alice, rzecz jasna, miała Edwarda, ale dzieci się nie doczekali. W takich chwilach jak ta Phoebe myślała sobie, że całe szczęście. Alice byłaby koszmarną matką. – Nadal spotykasz się z tym, jak mu tam? – spytała sennie Alice. – Z Jean-Markiem? – Był to doktor z Lekarzy bez Granic, którego Phoebe poznała w Sierra Leone. Podczas dwuletniego burzliwego związku stale schodzili się i rozchodzili. Phoebe poinformowała Alice, że obecnie znów mają przerwę. – Może cię z kimś poznać? – Wątpię, żeby któregoś z twoich przyjaciół z wyższych sfer zainteresował ktoś taki jak ja. – Dobrze by ci zrobiło, gdybyś czasem spróbowała się zabawić. – Alice przesunęła czubkiem palca po powierzchni basenu. – Niesamowite, co? – Ten dom? – To jest finca, Pheebs. – Na pewno kosztowała majątek. – Na pewno – przytaknęła Alice i obróciła się na plecy. Phoebe jeszcze przez chwilę czytała powieść P. D. James, ale szybko straciła zainteresowanie lekturą. Zdradzając zakończenie, Alice popsuła jej zabawę. Niedawno Phoebe przeczytała, że „ Drugie przyjście” jest najczęściej cytowanym wierszem z XX wieku, zwłaszcza fragment o tym, że wszystko się rozpada. Yeats pisał, że świat jest pogrążony w kryzysie, że nadchodzi epoka chaosu, ale zdaniem Phoebe jego prorocze słowa odnoszą się również do długotrwałych przyjaźni. W końcu więź się rozpadnie. Prędzej czy później nadejdzie objawienie. Phoebe doznała go tego wieczoru, gdy spróbowała uregulować rachunek w drogiej restauracji na plaży po wschodniej stronie wyspy. Alice, która wypiła więcej wina niż zwykle, położyła na tacy swoją czarną kartę kredytową i uśmiechnęła się ironicznie. – Nie wygłupiaj się, Pheebs – rzuciła, wyciągnęła rękę i pstryknęła selfie. Błysk flesza aparatu w telefonie był niczym uderzenie pioruna. Phoebe zwykle przymykała oko na dziecinne uzależnienie Alice od mediów społecznościowych, ale nie tego wieczoru. Ona też do kolacji wypiła o jeden kieliszek albariño za dużo. Postanowiła interweniować. – Musisz zawsze to robić? – spytała. – Nie zrozumiesz tego, Pheebs. – Niby czego? – To kwestia budowania własnej marki. – Nie prościej powiedzieć, że się lansujesz? Spojrzenie Alice było bezlitosne jak palące słońce. – Pocałuj mnie gdzieś, Pheebs. Później, w klubie nocnym o jakże stosownej nazwie Przepaść, było już tylko gorzej. Phoebe uznała, że lokal jest okropny, więc – jak można się było spodziewać – Alice się obraziła. Wybuchła najgorsza kłótnia od czasu, kiedy Phoebe o mało nie zepchnęła Alice z Mostu Magdaleny. Podczas jazdy do willi awantura trwała w najlepsze, a zakończyła się trzaskaniem drzwiami i wyzwiskami z obu stron. Sophie, jak to prawniczka, dążyła do zawarcia ugody, a Ella, widząc, że rozłam jest nieuchronny, zachowywała bezpieczny dystans. Phoebe nie miała wątpliwości, że Ella już podjęła decyzję, po czyjej stronie się opowiedzieć. Poranek przyniósł krótki rozejm, ale to tylko dlatego, że Alice wybrała się na zwiedzanie wyspy, a przynajmniej tak twierdziła. Wróciła dopiero pod wieczór. Minęła Phoebe, jakby ta była niewidzialna, i poszła do siebie, żeby się przebrać do kolacji. Sophie przez chwilę uprawiała dyplomację wahadłową, by ustalić, czy możliwe jest pojednanie, lecz Alice jasno dała do zrozumienia, że zawarcie pokoju jej nie interesuje. Phoebe załagodziła sytuację, oświadczając, że kolację zje sama w willi. Szef kuchni przyrządził jej coq au vin; w trakcie posiłku doczytała powieść. Udany wieczór zburzyła fotografia zamieszczona tuż przed północą na Instagramie Alice. Podpis pod nią równie dobrze mógłby brzmieć „ Pocałuj mnie gdzieś, Pheebs”. Phoebe nie uśmiechała się perspektywa spędzenia jeszcze trzech dni pod jednym dachem z obrażoną Alice. Jedna z nich musiała odejść. A skoro Alice uparła się, że pokryje wszelkie koszty, zrozumiałe, że padło na Phoebe. Spędziła więc ostatnią noc w swojej luksusowej sypialni i z samego rana, kiedy koleżanki jeszcze spały, pojechała taksówką na lotnisko. W południe miała lot do Londynu. Kiedy samolot nabierał wysokości nad północnym wybrzeżem wyspy, dostrzegła złocistą Alice leżącą na maleńkiej plaży jakiejś tam Cala. A potem samolot wpadł w chmury i Alice zniknęła. 2 Devon Jeżeli ktokolwiek ponosił winę za to, co stało się potem, to Julian Isherwood, szanowany marszand specjalizujący się w obrazach włoskich i holenderskich dawnych mistrzów i éminence grise londyńskiego świata sztuki, którego część zbierała się w barze w Wiltons, gdzie oblewała swoje triumfy albo, co zdarzało się znacznie częściej, topiła w alkoholu smutki. W trakcie jednego z takich zebrań – chyba na początku maja, choć dokładna data nie jest tu istotna – Julian słuchał Nilesa Dunhama, światłego kustosza National Gallery słynącego z nieomylnego oka i miłego usposobienia. Tego popołudnia jednak Niles kipiał z gniewu, co było do niego niepodobne. – Chodzi o moją wystawę Botticellego – wyjaśnił. – Tę, na której opracowanie poświęciłeś pół roku? – Właśnie tak, Julie. Mój szacowny dyrektor ją odwołał. – Sir Avery ma coś przeciwko Botticellemu? – Sir Avery nie ma pieniędzy. – Godne pożałowania – oświadczył Julian. – Smutne to, ale tak się sprawy mają – przytaknął Niles. Jednak w czasach zaciskania pasa tak wyglądała sytuacja w Wielkiej Brytanii. W obliczu szybkiego wzrostu deficytu budżetowego i malejących wpływów z podatków rząd Jego Królewskiej Mości obciął dotowanie kultury do minimum, przez co dwanaście największych londyńskich muzeów musiało na siebie zarabiać. Niedawną renowację Narodowej Galerii Portretów niemal w całości sfinansowano z datków prywatnych. Małe muzea w środkowej Anglii ledwo wiązały koniec z końcem. – Nie ma szansy, żeby zmienił zdanie? – spytał Julian. – Najmniejszej. Dla sir Avery’ego sprawa jest zamknięta. – A gdybyś sam zebrał potrzebne fundusze? Zrozpaczony Niles rozejrzał się w zatłoczonym barze za pękatym Oliverem Dimblebym, szemranym marszandem z Bury Street. – Wolałbym przez cały wieczór słuchać o najnowszych podbojach seksualnych Olivera, niż chodzić po prośbie do bogatych darczyńców. Na tym cała historia mogłaby się zakończyć i wystawa Botticellego nie doszłaby do skutku, gdyby nie to, że Julian postanowił wziąć sprawę w swoje ręce. Poruszył temat w rozmowie ze swoją wspólniczką, genialną Amerykanką Sarah Bancroft, ona zaś poparła jego starania. Uważała wprawdzie, że nic z tego nie wyjdzie, ale dzięki temu Julian, który cierpiał na nadmiar wolnego czasu, miałby się czym zająć. Ostatnio jego wkład w kierowanie galerią Isherwood Fine Arts ograniczał się głównie do reprezentacji. Rzadko pojawiał się w galerii przed południem, a już o pierwszej siadał do lunchu w którejś z najlepszych londyńskich restauracji, przeważnie w damskim towarzystwie. Pracowity dzień zazwyczaj kończył w barze w Wiltons. Tak samo jak Sarah. Ale w jaki sposób zebrać miliony funtów potrzebne na zorganizowanie wystawy? Julian przypuszczał, że mógłby poprosić o pomoc bądź wywrzeć presję na kilka osób, ale podobnie jak Niles Dunham wzdragał się na samą myśl o tym. Uznał, że najlepiej będzie zorganizować zbiórkę pieniędzy. Ale nie jakąś drętwą bibkę z letnim prosecco i czerstwymi kanapkami. Musi to być coś efektownego, nieunikającego szpanu – ot, najlepsza impreza sezonu w świecie sztuki. Wymyślił nawet stosowne miejsce, wspaniałą nadmorską posiadłość w Devonie należącą do jednego z jego starych klientów. Ku jego radości klient ten zgodził się udostępnić swoją rezydencję, a także pokryć koszt potraw i napitków. Potrzebny był już tylko wabik, jakaś znakomitość ze świata sztuki, której obecność ściągnęłaby tłumy. Sarah miała kogoś takiego na myśli. Julian, podobnie jak Niles Dunham, uznał, że to wspaniały pomysł. – Pytanie, czy uda nam się go namówić? – Z tym może być ciężko – przyznał Julian. – Podobno kupił dom w Kornwalii. – Konkretnie w Gwennap Head. – W sumie z Kornwalii do Devonu jest całkiem blisko. W zasadzie dwa kroki. – Spokojna głowa, Niles. Nie omieszkam mu o tym wspomnieć. Ostatecznie to Sarah wystąpiła z propozycją. Tak jak się spodziewali, napotkała niemały opór, a mimo to zdołała skruszyć jego linię obrony. Jeśli chodzi o metodę, zasugerowała wywiad według ściśle określonego scenariusza z jakimś zaprzyjaźnionym dziennikarzem. Uświadomił jej, że coś takiego jak zaprzyjaźniony dziennikarz nie istnieje. – A co powiesz na Amelię March z „ ARTnews”? – Wolałbym, żebyś to ty przeprowadziła tę rozmowę. – Nie wiedziałabym jak. – Byłaś tajną agentką na usługach CIA. Coś mi mówi, że potrafisz przez kilka minut udawać dziennikarkę. I tak oto się dogadali. Sarah i Julian sporządzili listę gości i rozesłano zaproszenia. Widniało na nich nazwisko głównej atrakcji imprezy, co niemal wykluczało możliwość, że odwoła swój udział w ostatniej chwili. W trzecią sobotę czerwca o czwartej po południu opuścił więc swój dom w Gwennap Head i w towarzystwie pięknej włoskiej żony wyruszył do Devonu. Był pewny, że tak czy owak popełnia koszmarny błąd. Jak to się mówi, dobre uczynki nie uchodzą bezkarnie, zwłaszcza jeśli w grę wchodzi jego stary przyjaciel Julian Isherwood. [1] Chodzi o „ Basen” z Charlotte Rampling z 2003 r. (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).",
  "book": {
    "title": "Okup",
    "slug": "okup",
    "url": "https://www.kolczanksiazek.pl/daniel-silva/okup"
  },
  "authors": [
    {
      "name": "Daniel Silva",
      "slug": "daniel-silva",
      "url": "https://www.kolczanksiazek.pl/daniel-silva"
    }
  ]
}