Sztuka przebaczania, czyli o prawdziwym i pozornym przebaczeniu

Żaden związek nie może trwać długo bez napięć. (...) Nie ma takich związków międzyludzkich, którym nigdy nie towarzyszy ból, zranienie, cierpienie, alienacja, nie sposób bowiem uniknąć nieporozumień... *** Gdyby „ przebaczenie” miało uniemożliwiać otwarte relacje z innymi, obiecując indywidualne uwolnienie się od problemu i ułatwienie nam życia, to nie udzielajmy go ani nie przyjmujmy. Gdyby „ przebaczenie” miało negować istnienie w nas gniewu, chciało udawać, że nic się nie stało i w ten sposób blokowało otwarte relacje, to nie ufajmy mu, nie budujmy na nim niczego. Gdyby „ przebaczenie” chciało pominąć skruchę, zapomnieć o nabrzmiałych, nierozwiązanych problemach, o zaprowadzaniu sprawiedliwości, to nie spieszmy się z nim, nie dajmy się na nie nabrać. Gdyby „ przebaczenie” miało wynosić nas ponad drugą osobę, to nie zgadzajmy się na takie jednostronne rozwiązania. Niech wysiłek obu stron będzie jednakowy, wspólny, niech zapanuje otwartość, aby możliwe było pojednanie i włączenie się w twórczą wspólnotę.