" Ostatnie tchnienie" to trzecia z zapowiedzianych pięciu części cyklu o Paddy Meehan. W " Polu krwi", którego akcja dzieje się w 1981 roku, poznajemy ją jako osiemnastoletnią, początkującą dziennikarkę. W " Martwej godzinie", w 1984, jest już etatową reporterką. Akcja " Ostatniego tchnienia" rozgrywa się w 1990 roku, gdy główna bohaterka, jako ceniona felietonistka, posiada własną kolumnę i jest... samotną matką. Odnalezione zostaje ciało byłego chłopaka Paddy, korespondenta wojennego Terry'ego Hewitta, uprowadzonego w środku nocy, rozebranego do naga i zabitego strzałem w tył głowy. Jedyną spadkobierczynią jego domku na wsi i wszystkich znajdujących się tam dokumentów okazuje się właśnie Paddy. Niedługo później odkryte zostaje drugie ciało - współpracującego z Terrym fotografa. Policja podejrzewa atak terrorystyczny. Splądrowane mieszkanie i wizyta tajemniczego nieznajomego utwierdzają Paddy w przekonaniu, że ona i jej pięcioletni syn znajdują się w wielkim niebezpieczeństwie. Wiedząc, że nie pozostaje jej nic innego, jak rozwikłać zagadkę, zostawia chłopca pod opieką jego ojca, a sama wyrusza na poszukiwanie prawdy. " Kolejna świetna książka Miny, która stworzyła Paddy Meehan, bohaterkę wzruszającą i sympatyczną". " The Sunday Telegraph" " Paddy Meehan jest najmniej prawdopodobnym i najbardziej realistycznym detektywem współczesnej prozy kryminalnej..." " The Wall Street Journal" Z recenzji " Martwej godziny": " Denise Mina pokazuje nam Glasgow z czasów wielkich reform Margaret Thatcher i nie jest to obraz optymistyczny. Bieda, brud, narkomania i wszechobecna korupcja. Na takim tle rozgrywa się pasjonująca historia kryminalna z wyrazistymi postaciami i świetnymi dialogami". BiblioNETka " Brzydka ona, brzydki on, a taka piękna książka. Tak najkrócej, parafrazując słowa piosenki napisanej przez Jana Wołka, można zrecenzować powieść » Martwa godzina«. Bohaterowie nie są ani piękni, ani mądrzy, ani nawet sympatyczni. Są za to boleśnie prawdziwi, a książkę, którą można zakwalifikować jako kryminał, czyta się jak dobry reportaż". Dariusz Materek, " Salon Kulturalny"