Μωρίας εγκώμιο

Ρήτορες και θεολόγοι, φιλόσοφοι και ποιητές, έμποροι και δικηγόροι, νέοι και γέροι, βασιλείς και αυλικοί, αριστοκράτες και απλός λαός: κανείς δεν ξεφεύγει από την αγκαλιά της Μωρίας, της εύθυμης θεάς της τρέλας και της ανοησίας, που εδώ αποκτά φωνή, οστά και σάρκα για να εξυμνήσει η ίδια τον εαυτό της και να πείσει πως αυτή είναι που κυβερνά τον κόσμο περισσότερο απ’ όλους τους θεούς. Σ’ ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Αναγέννησης και της επακόλουθης Μεταρρύθμισης, ο Ντεζιντέριους Εράσμους του Ρότερνταμ -ή απλώς Έρασμος- στήνει στα πρότυπα των έργων του Λουκιανού μια αριστοτεχνική, σκληρή για την εποχή όσο και βαθιά ανθρωπιστική σάτιρα: επειδή η άγνοια των απλών ανθρώπων, η αλαζονεία των κυβερνώντων και οι άθλιες σκοπιμότητες της εκκλησίας και του κλήρου είναι μόνο η αρχή των δεινών που φέρνει μαζί του ο παλιός κόσμος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)