Przedstawiamy " Lord i guwernantka" nowy romans Harlequin z cyklu HQN ROMANS HISTORYCZNY. Lord Brentmore dorastał w atmosferze skandalu i odrzucenia. Tytuł i majątek nie wystarczyły, by zamknąć usta plotkarzom z londyńskiego towarzystwa. Brent poprzysiągł sobie, że jego dzieci będą otoczone szacunkiem, jakiego mu odmawiano. Po śmierci żony przenosi się z całą rodziną do podmiejskiej posiadłości. Pragnie zapewnić wykształcenie dzieciom, dlatego zatrudnia guwernantkę, Annę Hill, która od razu wzbudza sympatię wszystkich domowników. Brent nie wie, że panna Hill skrywa kompromitujący sekret… Fragment książki Markiz Brentmore przeszedł z biblioteki swej londyńskiej rezydencji do salonu. Zgodził się przyjąć propozycję kuzyna i teraz tego żałował. Co mu, do licha, strzeliło do głowy? – zastanawiał się. Energicznym krokiem podszedł do okna i gwałtownym szarpnięciem rozsunął ciężkie, brokatowe zasłony. Po co w ogóle zawieszać je w oknach, skoro w Londynie bardzo rzadko wychodziło słońce? To jeden z angielskich idiotyzmów. Wiele by dał za jeden piękny, irlandzki dzień. W takich chwilach jak ta, gdy trawił go wewnętrzny niepokój, zawsze wracał myślą do Irlandii. Nigdy nie zdołał wymazać z pamięci pierwszych lat życia – pomimo usilnych starań starego markiza, jego angielskiego dziadka, by wybić mu je z głowy. Brent wyjrzał przez okno, starając się skoncentrować na pogodzie. Niebo było bardziej szare niż zwykle. Bez wątpienia zanosiło się na deszcz. Jego spojrzenie przyciągnęła młoda kobieta spacerująca po drugiej stronie Cavendish Square. Coś w jej wyglądzie zwróciło jego uwagę. Nie mógł oderwać od niej wzroku. Kipiała wręcz od emocji, choć starała się nad nimi panować. Te emocje obudziły niespodziewanie rezonans w nim samym, zupełnie jakby musiał znowu toczyć walkę z własnym temperamentem. Stary markiz ciągle powtarzał, że Brent w głębi duszy pozostał Irlandczykiem. Zniecierpliwił się. Czy już zawsze będzie wracał myślami do tamtych dni? Lepiej skupić się na tej ładnej młodej damie na placu, powiedział sobie. Ciekawe, co robiła sama na ulicy, miotana równie silnym niepokojem jak on? Zafrapowała go bardziej niż którakolwiek z niezliczonych panienek z wyższych sfer, które spotykał na balach i koncertach podczas sezonu. Tamte głupiutkie dziewczęta spoglądały na niego z nadzieją, dopóki mamy nie odciągnęły ich na bok, szepcząc im do ucha o jego reputacji. Interesujące, czy obiekcje matek wynikały z jego pierwszego, fatalnego małżeństwa, czy raczej z hańbiącej domieszki irlandzkiej krwi? Tytuł markiza najwyraźniej nie był w stanie zrównoważyć żadnego z tych dwóch felerów. Nie miał na to ochoty. Nie chciał kolejnego sezonu, tego małżeńskiego targowiska. Pal licho słowa kuzyna! Brent już raz go posłuchał i oto do czego go to doprowadziło. Nie życzył sobie odczuwać fascynacji żadną kobietą. Powinien zająć się pracą. Cofnął się od okna, ale w tym momencie dziewczyna odwróciła się. Ujął go wyraz niepokoju i oczekiwania w jej twarzy. Nawet z tej odległości widział jej ogromne, szeroko otwarte oczy. Wargi, które wyglądały, jakby całowała pąki róż. Ciemne, kasztanowate włosy wysuwające się spod ronda czepka i niebieską muślinową spódnicę, którą wiatr uniósł na moment, ukazując smukłą kostkę. Szybko wciągnął powietrze. Wyczuwał jej oczekiwanie. Temperament. Nadzieję i lęk. Ogarnęło go podniecenie – od serca aż po lędźwie – co nie zdarzało się zbyt często od czasu, gdy Eunice obrzydziła mu skutecznie wszystkie kobiety. Czekała na kogoś? Na mężczyznę? To miała być ukradkowa schadzka? Brent zdławił nagłe uczucie zazdrości. Dawniej zapragnąłby pewnie, żeby ta młoda dama zapomniała o zasadach… dla niego. Odwrócił się od okna i zdecydowanym ruchem zaciągnął brokatowe zasłony, aby odciąć się od pokusy. Co za głupota! – zbeształ się. Miał za sobą małżeńskie piekło i wiedział aż nazbyt dobrze, do jakiego nieszczęścia może doprowadzić namiętność. Pomaszerował z powrotem do biblioteki, do sterty papierów piętrzących się na biurku. Wziął do ręki list z Brentmore i jeszcze raz przeczytał najświeższe wiadomości. Parker, jego plenipotent, był akurat w posiadłości, gdy stara guwernantka zmarła niespodziewanie. Parker zajął się wszystkim, załatwił pogrzeb i nabożeństwo żałobne. Ale ile jeszcze, do diabła, miały znieść jego dzieci? – pytał się w duchu Brent. Najpierw śmierć matki… a teraz guwernantki? Jego dzieci już zbyt wiele wycierpiały w swym krótkim życiu. Może kuzyn miał jednak rację? Może Brent powinien zastanowić się nad powtórnym małżeństwem? Eunice zmarła przed rokiem, a dzieci potrzebowały matki. Matka zadbałaby o takie sprawy jak znalezienie odpowiedniej guwernantki i zapewnienie im życia wolnego od trosk. On nie znał się na dzieciach. Eunice zajmowała się nimi i nie cierpiała, gdy się wtrącał. Był dla nich niemal obcy. Po jej śmierci składał im krótkie, oficjalne wizyty. Guwernantka zapewniała go zawsze, że ma wszystko pod kontrolą. Jak mógł kwestionować opinię osoby tak doświadczonej jak ona? Kiedy był chłopcem, stary markiz powierzył go opiece dość surowych preceptorów, a potem wysłał do szkół. Prawie nie widywał dziadka. O ile się orientował, arystokraci z reguły nie angażowali się w wychowanie własnych dzieci. Brent mocno zacisnął palce na brzegu wypolerowanego biurka. Jak zawsze ścisnęło mu się serce na myśl o dzieciach, które musiały cierpieć za grzechy rodziców. Wolał wrócić do okna w salonie i obserwować pełną temperamentu dziewczynę czekającą na kochanka niż zadręczać się z powodu czegoś, czego nie mógł zmienić. Rozległo się pukanie i Davies, kamerdyner, otworzył drzwi ze skrzypnięciem. – Przepraszam, Wasza Wysokość. Przyszła panna Hill. Twierdzi, że była umówiona. Brent miał w głowie pustkę. Umówiona? A tak! Czasami i do niego los się uśmiechał. Poprzedniego wieczora u White’a ktoś wspomniał przy nim, że ma guwernantkę na zbyciu. Nie potrzebował już jej usług i chciał jak najszybciej umieścić ją w nowym miejscu. Brent powiedział mu, żeby przysłał dzisiaj tę kobietę do niego. Chciał szybko załatwić dzieciom opiekunkę, choć nie bardzo się orientował, czego należało od niej wymagać. – Wprowadź ją. – Brent odłożył list i usiadł za biurkiem. – Panna Hill, milordzie – zaanonsował Davies. – Milordzie – rozległ się miękki, kobiecy głos. Brent podniósł oczy i całe jego ciało stanęło w ogniu. Miał przed sobą tę pełną temperamentu dziewczynę, którą podglądał, gdy spacerowała po placu. Zrobiła dwa kroki w stronę biurka. Brent poczuł lekki zapach lawendy i zobaczył, że jej ogromne, szeroko otwarte oczy były intensywnie niebieskie i pełne życia. Wpatrywała się w niego z nadzieją i lękiem. Z bliska była równie frapująca, jak z oddali. Jej skóra, gładka i nieskazitelna jak w rzeźbach Canovy, dosłownie promieniała młodością. Różane wargi były kusząco wilgotne. A najgorsze ze wszystkiego, że jej ewidentne zdenerwowanie obudziło w Brencie cieplejsze uczucia. – Anna Hill, sir. – Złożyła lekki, pełen wdzięku ukłon. Nie był w stanie oderwać wzroku od jej zgrabnej sylwetki, od błyszczących, pełnych oczekiwania oczu, od piersi unoszących się i opadających w oddechu. Nie była guwernantką. Wystarczył jeden rzut oka. Miała klasę panny z wyższych sfer i ubrała się tak, by zwrócić na siebie jego uwagę. Zuchwale uniosła głowę. Brent wreszcie zdołał oderwać od niej wzrok i opuścił oczy na leżące przed nim papiery. – Nic z tego, moja panno. – Nieważne, jaką prowadziła z nim grę, czy zamierzała go wciągnąć w małżeństwo, czy chodziło jej o coś innego. – Może pani wyjść. Nie drgnęła. Spojrzał na nią i odprawił ją ruchem ręki. – Powiedziałem, że może pani iść. Na jej policzkach wykwitły czerwone plamy. Do licha! Nie zamierzał przejmować się tym, że sprawił jej przykrość. – Niech to będzie dla pani nauczka, panno Hill – odezwał się, gdy przekręciła gałkę i drzwi uchyliły się ze skrzypieniem. Odwróciła się i pytająco uniosła brwi. – Nauczka, sir? Brent wstał i w kilku długich krokach znalazł się przy niej. Położył rękę na drzwiach, sam nie wiedział – żeby je zamknąć czy otworzyć. Dzieliły ich zaledwie cale. Nagle dziewczyna wydała mu się mała i bezbronna. – Nie zostałaby pani w ogóle wpuszczona, gdybym nie oczekiwał akurat kobiety ubiegającej się o posadę guwernantki. – Celowo opuścił wzrok na jej piersi, żeby ją upokorzyć i dać jej nauczkę, jak niebezpieczne mogło być dla niej sam na sam z mężczyzną. – Pani nie jest guwernantką. Dziewczyna nawet nie drgnęła. – A skąd pan może wiedzieć, skoro nie pozwolił mi pan nawet przedstawić moich kwalifikacji? Kwalifikacji? Ha! – Nie ubiera się pani jak guwernantka. Odsunęła ramię. – Nie wiem, za kogo mnie pan bierze, sir, ale przyszłam tu ubiegać się o posadę guwernantki. Przyznaję, że nie mam jeszcze odpowiedniej dla guwernantki garderoby. – W jej ślicznych oczach mignął przez moment ból. – Ubrania dostałam od lady Charlotty, u której pełniłam rolę damy do towarzystwa. Pokręcił głową, zmieszany. – Lady Charlotty? Opuściła wzrok. – Córki lorda Lawtona. Brent uderzył się ręką w czoło. To lord Lawton umówił dzisiejsze spotkanie. Dobry Boże, a więc to jednak była guwernantka! Tym razem to ona spojrzała na niego zmieszana. – Czy lord Lawton nie wyjaśnił panu mojej sytuacji? Brent wypił poprzedniej nocy morze brandy i niewiele zapamiętał z wyjaśnień Lawtona. Dotarło do niego tylko tyle, że była guwernantką, a on potrzebował guwernantki. – Chcę to usłyszeć z pani ust, panno Hill. – Zamknął drzwi i odsunął się na przyzwoitą odległość. Odwróciła wzrok. – Byłam damą do towarzystwa lady Charlotty. Teraz, kiedy została wprowadzona do towarzystwa, moje usługi już nie są potrzebne. Znowu ogarnął go sceptycyzm. – Damą do towarzystwa, panno Hill? Wygląda pani tak, jakby ledwie co skończyła pani pensję i sama potrzebowała przyzwoitki. Uniosła głowę. – Byłam towarzyszką lady Charlotty, nie jej przyzwoitką. Ja… ja towarzyszyłam jej od dziecka. Sytuacja była… – urwała, jakby szukała odpowiedniego słowa – …niecodzienna. Założył ramiona na piersi. – Proszę mi ją wyjaśnić. W jej oczach zabłysły iskierki irytacji, ale wyraźnie miała się na baczności. – Wychowywałam się z lady Charlottą. Ona jest jedynaczką, w dodatku bardzo lękliwą, i potrzebowała towarzyszki. Osoby, która zastąpiłaby jej nieistniejącą starszą siostrę. – Spojrzała mu prosto w oczy. – Muszę panu powiedzieć, że byłam… jestem… córką służących lorda Lawtona. Moja mama jest praczką, a tata stajennym. Brent wzruszył ramionami. Sam też nie mógł się pochwalić wspaniałym rodowodem. Jego matka była tak biedna, jak biedna może być tylko Irlandka. Dzieciństwo Brent spędził w Culleen, na farmie dzierżawionej przez dziadka. Dopóki angielski dziadek go stamtąd nie zabrał. Stryj, o którego istnieniu chłopiec nawet nie wiedział, zmarł nagle i Brent niespodziewanie został spadkobiercą tytułu, o którym nie miał pojęcia, i przyjechał do kraju, który zawsze uważał za wrogi. – Zostałam wychowana jak dama – ciągnęła panna Hill. – Uczęszczałam na lekcje z lady Charlottą. Uczyłam się tego samego co ona. – Podała Brentowi wyjętą z kieszeni płaszcza kartkę. – Spisałam to. Biorąc od niej papier, mimowolnie dotknął jej palców. Zauważył, że jej rękawiczka była starannie zacerowana. Udawał, że czyta, po czym podniósł oczy na dziewczynę. – Przepraszam, panno Hill. Wyprostowała się i przybrała dumną postawę co najmniej jak patronka Almacka. Jej szyja, taka prosta i smukła, aż prosiła się, by ją zmierzyć palcami. Palcami, które błagały, by pozwolił im powędrować niżej, aż na wypukłość piersi… – Dlaczego pan tak na mnie patrzy? – Jej głos załamał się lekko. Dobry Boże! Jak mógł rozmyślać o uwiedzeniu tej dziewczyny! Odwrócił się do półek z książkami i przeciągnął palcem po ich grzbietach. – Jeszcze raz przepraszam, panno Hill. Nie potrafię pojąć, dlaczego młoda kobieta o pani… – Zwrócił się ponownie ku niej i mimowolnie znowu zmierzył ją taksującym spojrzeniem. – …O pani szczególnych predyspozycjach szuka posady guwernantki. Uniosła brwi z wyższością. – Czyżby wątpił pan w moje kwalifikacje? Podziwiał jej brawurę znacznie bardziej niż jej rozsądek. – Jest pani bardzo młoda. Usiadł na krześle przy oknie biblioteki, wyciągnął przed siebie długie nogi i skrzyżował je w kostkach. Znowu dumnie uniosła głowę. – Moja młodość to zaleta, lordzie Brentmore. Zmarszczył brwi. – Ile ma pani lat? Wydęła wargi. – Dwadzieścia. – Poważny wiek – mruknął z sarkazmem. Zrobiła krok w jego stronę. – Dzięki młodości będę mogła energicznie przyłożyć się do edukacji moich podopiecznych. Zamyślił się, postukując palcami w podłokietnik fotela. Poprzednia guwernantka jego dzieci była stara jak świat. Zatrzymanie jej było poważnym błędem. Czy zatrudnienie tak młodej dziewczyny okaże się kolejną pomyłką? – I lepiej od starszych rozumiem dzieci – ciągnęła. – Jeszcze dobrze pamiętam własne psoty z dzieciństwa. Oczy Brenta zwęziły się. – Nie potrzebuję guwernantki, która będzie psociła razem z dziećmi. – Nie będę z nimi psociła! – zawołała oburzona tą insynuacją. – Jestem wyjątkowo poważną młodą damą. Wstał i podszedł do niej, jego skóra stanęła w ogniu pod wpływem tej bliskości. – Proszę dalej, panno Hill. – Jego głos stał się niski. Cofnęła się i podniosła rękę, by odgarnąć z policzka niesforny kosmyk włosów. – Wiem, że nie jestem damą w pełnym tego słowa znaczeniu, ale zostałam wychowana na damę. Wykorzystałam w pełni… – Wzięła głęboki oddech. – Jest jeszcze inny powód, żeby mnie zatrudnić, sir. – Słucham – odparł. Spojrzała mu prosto w oczy. – Ja jak nikt inny doceniam wartość nauki, milordzie. Moja wyjątkowa sytuacja, sytuacja osoby, która w innych okolicznościach nie miałaby najmniejszej szansy na zdobycie wykształcenia, każe mi wysoko je cenić. Bo właśnie wykształcenie otworzyło przede mną świat. – Wskazała ręką ściany, wzdłuż których ciągnęły się półki z książkami. – Pokażę pańskim dzieciom ten świat. – Stworzy mi pani intelektualistkę. – Nie! – żachnęła się panna Hill. – Stworzę damę. – Wskazała na kartkę, którą mu podała. – Opanowałam wszystkie kobiece umiejętności. Potrafię szyć, malować akwarele, grać na fortepianie. Znam dobre maniery, zasady obowiązujące w towarzystwie i tańce. – Stuknęła palcem w listę. – Posiadam również uzdolnienia matematyczne i znajomość łaciny, więc jestem w stanie przygotować chłopca do Eton… – Jej głos zamarł jakby z obawy, że za dużo mówi. W jej oczach było błaganie. – Zadowolę pana, milordzie. Na pewno pana zadowolę. Brent opuścił wzrok. Był tak złakniony tej młodzieńczej pasji jak konający z głodu kromki chleba. Miał dopiero trzydzieści trzy lata, a czuł się jak Matuzalem. Dzieci zasługiwały na odpowiednią edukację. Na dobre wychowanie. Ale przede wszystkim zasługiwały na odrobinę zabawy i radości. Nie były niczemu winne, choć ucieleśniały wszystkie porażki i niepowodzenia ojca. Niech ta guwernantka – ten powiew wiosennej świeżości – będzie jego darem dla nich. – Nie musi pani przebierać się w posępne szarości – odezwał się w końcu. Ukrywanie takiej urody pod zapiętymi pod szyję sukniami z długim rękawem byłoby zbrodnią. – Obecna garderoba wydaje mi się całkiem odpowiednia. – Nie rozumiem – szepnęła. Jej głos był dziwnie zdyszany. – Czy to oznacza, że… mam tę posadę? – Tak, panno Hill. Ma pani tę posadę. – Milordzie! Nie pożałuje pan tego, przysięgam! – zawołała z wyraźną ulgą, a uśmiech, który rozpromienił jej twarz, sprawił, że Brent poczuł się w całkiem niespodziewanym… i bardzo męskim uniesieniu. Odchrząknął. – Ma pani tydzień na przygotowanie się do podjęcia obowiązków. W jej oczach nagle zakręciły się łzy, a on z trudem zapanował nad impulsem, by wziąć ją w ramiona i zapewnić, że wszystko będzie dobrze, że nie miała powodu do obaw, że czeka ją dobra przyszłość… – Będę gotowa, sir. – Nawet jej głos był ochrypły od emocji. Musiał odwrócić wzrok. – Prześlę lordowi Lawtonowi wiadomość, że panią przyjąłem. Anna mrugała, by powstrzymać łzy. Była wściekła na siebie, że w tak ważnej chwili dała się ponieść emocjom. Chciała – musiała – być silna, bo istniało ryzyko, że markiz znowu zmieni zdanie. Nie przypuszczała, że będzie taki przerażający. I taki wysoki. I taki młody. Spodziewała się dżentelmena podobnego do tych, którzy składali wizyty lordostwu Lawtonom – niższego od niej, z zaokrąglonym brzuszkiem i co najmniej o dziesięć lat starszego niż w rzeczywistości. Oczy lorda Brentmore’a, gorejące w twarzy okolonej ciemnymi, falującymi, opadającymi aż na kark włosami, wytrącały ją z równowagi. Nogi trzęsły się pod nią, ilekroć zwrócił na nią swe niepokojące spojrzenie. Szczególnie w chwili, gdy odprawił ją, zanim zdążyła się odezwać. Myślała przez moment, że już wszystko stracone. Liczyła na to, że miłość do nauki wystarczy, aby być dobrą guwernantką, ponieważ innych kwalifikacji do tej pracy nie miała. – To… – Zastanawiała się gorączkowo, co powinna powiedzieć. – Doskonale. – Jednak gdy lord Brentmore ściągnął brwi, szybko dodała: – Czy mogłabym dowiedzieć się czegoś o swoich przyszłych podopiecznych? Ile dzieci będę miała pod opieką i… i przed kim będę zdawała sprawę z opieki nad nimi? Markiz zmarszczył brwi, jakby pytanie go zirytowało. – Tylko dwoje. – W jakim wieku? – Próbowała się uśmiechnąć. Odwrócił wzrok. – Syn ma około siedmiu. A… córka pięć. – Cudowny wiek. – Dwójka dzieci nie przerażała jej, szczególnie tak małych. – Przebywają w Brentmore Hall? Zajrzały z Charlottą do tomu Debrett’s w bibliotece Lawtonów, żeby dowiedzieć się czegoś więcej o tym markizie. Wiedziały tylko tyle, że jego żona zmarła nieco ponad rok temu. Ale udało im się ustalić jedynie to, że jego posiadłość, Brentmore Hall, była położona w hrabstwie Essex. – Oczywiście, że są w Brentmore – burknął. – A gdzie miałyby być? Czyżby to pytanie go uraziło? Rozmowa z Brentmore’em przypominała stąpanie po kruchym lodzie. Tak czy owak, nie miał powodu na nią warczeć! – Nie wiem, gdzie miałyby przebywać dzieci – odparła wyniośle. – Dlatego o to zapytałam. Miło byłoby wiedzieć, gdzie będę mieszkać. – Znów muszę prosić panią o wybaczenie, panno Hill. Nie zwykłem prowadzić rozmów z guwernantką. – Dostrzegł, że uniosła pytająco brwi, więc wyjaśnił: – Poprzednia guwernantka zmarła niespodziewanie.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się