{
  "type": "book",
  "site": {
    "name": "Kołczan Książek",
    "language": "pl-PL",
    "url": "https://www.kolczanksiazek.pl"
  },
  "formats": "Każda podstrona ma dwie wersje z tymi samymi danymi: JSON (adres strony + .json) i markdown (adres strony + .md). Do każdego `url` w tym dokumencie można dopisać .json albo .md.",
  "title": "Pokochać wroga",
  "subtitle": null,
  "slug": "pokochac-wroga",
  "url": "https://www.kolczanksiazek.pl/diane-gaston/pokochac-wroga",
  "json": "https://www.kolczanksiazek.pl/diane-gaston/pokochac-wroga.json",
  "markdown": "https://www.kolczanksiazek.pl/diane-gaston/pokochac-wroga.md",
  "authors": [
    {
      "name": "Diane Gaston",
      "slug": "diane-gaston",
      "url": "https://www.kolczanksiazek.pl/diane-gaston"
    }
  ],
  "language": "pl_PL",
  "original_title": "Compromised with Her Forbidden Viscount",
  "original_language": "en",
  "first_published": "2026-11-17",
  "genres": [
    {
      "code": "FRH",
      "heading": "Romans historyczny"
    }
  ],
  "series": [],
  "cover": "https://quivercdn.com/covers/harlequin/diane-gaston/pokochac-wroga_978-83-2913-189-6-47b0d947.webp?v=2026-10-10%2002%3A18%3A21",
  "description": "Przedstawiamy \" Pokochać wroga\" nowy romans Harlequin z cyklu HQN ROMANS HISTORYCZNY. Anna zostaje na balu przyłapana w na pozór kompromitującej sytuacji z Williamem. Uważa go za wroga od chwili, gdy jego ojciec zabił w pojedynku jej ojczyma. Jednak teraz, w obawie przed utratą reputacji, przyjmuje jego wymuszone sytuacją oświadczyny, choć ich skłócone od pokoleń rodziny są temu przeciwne. Po pospiesznym ślubie niedawni wrogowie stają się sobie coraz bliżsi. Im lepiej się poznają, tym trudniej im udawać obojętność. Nie chcą przyznać, że łączy ich coś o wiele głębszego niż wspólna walka o dobre imię, ale jak długo można oszukiwać własne serce? Fragment książki Wicehrabia Willburgh szedł wśród tłumu pasterek, arlekinów, rzymskich bogów i bogiń, duchownych i diabłów pod blaskiem tysiąca lamp wiszących na drzewach w ogrodach Vauxhall. Nawet gdyby przebierańcy nie nosili masek i tak nie sposób byłoby odróżnić lokaja od lorda czy kieszonkowca. Każdy mógł za szylinga wziąć udział w tej maskaradzie. Niestety jego towarzysze, tak samo mało pomysłowi jak Will i większość obecnych, postanowili założyć czarne peleryny z kapturami i białe maski. Znajomych porwała gromada tancerzy, a Willowi nie chciało się ich szukać. Dlaczego, u licha, zgodził się na ten wypad? Hałaśliwa maskarada nie należała do jego ulubionych rozrywek. Tutaj królowały pozory i dekadencja, podczas gdy prawdziwe życie polegało na ciężkiej pracy i odpowiedzialności. Mimo to znajdowało się tu parę atrakcji wartych zobaczenia. Wodospad, linoskoczkowie, chińska świątynia, a nawet pustelnik w najdalszym zakątku ogrodów. Nic z tego jednak nie przypadło mu do gustu. Jego myśli zaprzątały sprawy państwowe, zwłaszcza po tym, jak książę regent nakazał Izbie Lordów dalsze radykalne działania. Czy parlament powinien zawiesić ustawę Habeas Corpus? Co prawda w kraju było niespokojnie, ale nic dziwnego. Chleb bez przerwy drożał i mnóstwo ludzi głodowało. Czy Izba Lordów nie powinna raczej zająć się kwestią warunków życia najuboższych, zamiast odbierać im prawa? Radosna muzyka i wesoły nastrój nie pasowały do tych rozmyślań. Will przedarł się do spokojniejszej alei, ale grupa pijanych wesołków jeszcze bardziej go zirytowała. Może wizyta w pustelni okaże się lepsza. Przynajmniej po drodze będzie ciszej, a na pewno ciemniej, bo księżyc i gwiazdy zniknęły za chmurami. Lamp na drzewach ubywało, podobnie jak spacerowiczów, głównie par, zapewne szukających cichego zakątka. Ogarnęła go fala zazdrości. Nie miał wiele czasu na amory i w przeciwieństwie do kolegów uważał, że przelotne romanse pozostawiają jedynie poczucie pustki. Powinien zawrócić. Znaleźć łódź, którą przeprawi się przez rzekę. Uniknąć deszczu. Właśnie miał to zrobić, gdy nagle aleja całkiem opustoszała. Spomiędzy drzew niedaleko wyskoczyła kobieta. Za nią mężczyzna, który chwycił ją od tyłu. Krzyknęła i próbowała się wyrwać, ale zakrył jej usta ręką i wciągnął z powrotem w głąb lasku. Will od razu ruszył pomiędzy drzewa, za którymi zniknęli. Okazało się, że mężczyzna ciągnął kobietę do drewnianej chatki przeznaczonej na intymne kolacje. Will zaatakował mężczyznę od tyłu, owijając rękę wokół jego szyi i podduszając go. Mężczyzna, ubrany w pelerynę i maskę, puścił swoją ofiarę, która osunęła się na ziemię. Cios pięścią w twarz i kopnięcie w krocze sprawiły, że napastnik uciekł w popłochu. Will odwrócił się, żeby pomóc kobiecie wstać. – Jest pani ranna? – Tylko w szoku, to wszystko. – Spojrzała w dół na siebie i krzyknęła: – O Boże! Zza rozdartej sukni u góry widać było jej gorset. Przyłożyła szybko ręce do piersi. – Wejdźmy do środka – zaproponował. – Naprawimy to. W świetle lampy dostrzegł, że kobieta miała na sobie czerwoną pelerynę z kapturem oraz prostą niebieską suknię z fartuszkiem. Teraz fartuszek i góra sukni zwisały jej z ramienia, i przytrzymywała je ręką. Miała zaskakująco jasnobrązowe oczy, a włosy ciemnobrązowe, lśniące złotawo w świetle lampy. Nosiła je rozpuszczone jak młódka. Ile miała lat? Mogła być kimkolwiek, służącą, sprzedawczynią, a nawet nierządnicą, choć nierządnica raczej by nie uciekała. W pomieszczeniu znajdował się szezlong i stolik, na którym stała lampa oraz butelka wina z dwoma kieliszkami, najwyraźniej przygotowane wcześniej. Kobieta odwróciła się do niego plecami. – Przepraszam, że nie podziękowałam od razu. Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby nie pańska pomoc. Will doskonale wiedział, czego chciał ten mężczyzna. Skupił się jednak na sprawach praktycznych. – Ma pani przy sobie szpilki? Żeby podpiąć suknię? – Tak. Nadal odwrócona tyłem, puściła górę sukni i uniosła nieco dół, żeby wyjąć szpilki ukryte w halkach. Potem zaczęła spinać rozdarcie. – Ledwo co widzę… – Proszę się odwrócić. Pomogę pani. Will musiał tylko wygładzić materiał, żeby wyglądał jak zszyty. Stał blisko niej, czuł ciepło jej ciała i zapach lawendy, mięty i słonecznych letnich dni. Dawno nie był tak blisko kobiety, a już na pewno nie w tak intymnej sytuacji. – Skąd pan wie, jak spiąć suknię? Jego oddech przyspieszył, ogrzewając mu wnętrze maski. – Mam młodszą siostrę. Ta przeklęta maska. Utrudniała oddychanie, a nawet widzenie. Z irytacją zrzucił ją z twarzy. Kobieta odskoczyła gwałtownie. – To pan! – Zna mnie pani? – Znam, lordzie Willburgh. – Zdjęła maskę. – Co za diabeł…– Will utkwił w niej wzrok. – Anna Dorman. – To nazwisko miało posmak trucizny. – Pani ojciec zabił mojego ojca. – To raczej pański ojciec zabił mojego! Wyzwał go na pojedynek! – Pani ojciec uwiódł moją matkę! – Czyżby? Ta nienawiść nie zaczęła się wraz ze śmiercią ojca Willa. Rody Dormanów i Willburghów od pokoleń toczyły spór o ziemię. Ale tak naprawdę wszystko zaczęło się trzy pokolenia wstecz, kiedy prapradziadek Willa i ówczesny lord Dorman walczyli o względy kobiety, która została praprababką Willa. Po tym wydarzeniu konflikt o sporną ziemię osiągnął kulminację. Oliwy do ognia dolała kolejna rywalizacja – romans pradziadka Willa z lady Dorman oraz – co dla Willa było największą tragedią – romans jego matki z bratem obecnego barona Dormana. Ojciec Willa wyzwał młodszego Dormana na fatalny w skutkach pojedynek. Obaj zginęli, co diametralnie zmieniło życie Willa. W wieku siedemnastu lat nagle odziedziczył tytuł szlachecki wraz z obowiązkami i skandalem, który dotknął całą rodzinę. Od tamtej pory – a minęło już dziesięć lat – beztroskie życie młodego Willa dobiegło końca. Patrząc teraz na tę kobietę, przypomniał sobie wszystko. Cały żal. Całą złość. W jej oczach pojawił się strach. – Proszę się nie obawiać. Nie zamierzam pani zabić. – A co zamierza pan zrobić? – zapytała cicho. Will nabrał powietrza i powoli odetchnął. – Dokończę spinanie sukni i odprowadzę panią, dokąd pani zechce. Opanował się i ukończył upinanie fartuszka. Podczas gdy to robił, odchylała się od niego jak najdalej. Nawet w gniewie pociągała go jej bliskość. Odsunął się. – Wystarczy, jeśli nikt nie przyjrzy się zbyt dokładnie. Bez słowa podszedł do drzwi i położył dłoń na zasuwce. Poszła za nim. Gdy otworzył drzwi, niebo rozjaśniła błyskawica, a po niej rozległ się grzmot. I spadł ulewny deszcz. A niech to. Zamknął drzwi. – Poczekamy, aż minie burza. – Skinął głową w stronę szezlonga. – Równie dobrze może pani usiąść. Zawahała się, patrząc na niego nieufnie, ale nie miała się czego obawiać. Chciał tylko jak najszybciej się od niej uwolnić. Usiadła na skraju szezlonga, jakby w każdej chwili gotowa do ucieczki. Podszedł do stołu i nalał sobie kieliszek wina. – Wina? Znów się wahała, ale w końcu wyciągnęła rękę. Włożył jej do ręki kieliszek i odsunął się w kąt. Znów przypomniał sobie, jak pędził na koniu przez pola, chcąc przerwać pojedynek. Dotarł na miejsce w chwili, gdy rozległ się huk wystrzałów, po czym obaj mężczyźni upadli. Podbiegł do ojca. Krew lała się z jego piersi, która falowała przy każdym, z trudem chwytanym oddechu. – Przejmiesz obowiązki – wykrztusił ojciec, jego oczy zaszły mgłą, a ciało zwiotczało. Will wychylił kieliszek i nalał sobie kolejny. Ojciec często mówił, że pewnego dnia Will zostanie wicehrabią i trzeba go do tego przygotować. Niestety nigdy nie miał na to czasu. Bezsensownie zginął, a Will musiał nauczyć się wszystkiego sam w wieku zaledwie siedemnastu lat. Deszcz bębnił o dach, a grzmoty nie ustawały. Will skoncentrował się na tych odgłosach, by odzyskać spokój. Spojrzał na kobietę z rodu Dormanów sączącą wino i poprawiającą włosy. – Wszystko z nimi w porządku – przerwał ciszę, przypominając sobie, jak mu się spodobały. Opuściła dłoń na kolana. – Za kogo się pani przebrała? – Za Czerwonego Kapturka. Zaśmiał się. – I prawie złapał panią wilk. – A może to pan jest wilkiem w przebraniu. – Nie jestem. Ani pani nie jest babcią. – Nalał sobie resztkę wina. Zacisnęła usta z dezaprobatą. – Więc co pani, u diabła, robiła sama w ogrodach? To kuszenie losu. – Byłam z kuzynką, ale poszła na spotkanie... ze znajomymi panami. Teraz to on spojrzał na nią z dezaprobatą. – Dwie młode damy bez przyzwoitki? Odwróciła wzrok. – Ja byłam przyzwoitką. Will roześmiał się krótko. – Trochę kiepski pomysł, co? Dwie owieczki bez opieki. Śmiem twierdzić, że grasuje tu sporo wilków – Bez wątpienia zawiodłam jako przyzwoitka, prawda? – Bez wątpienia – zgodził się chłodno, upijając łyk wina. – Czy często przychodzicie z kuzynką do Vauxhall same? – Nie byłyśmy same. Lord i lady Dormanowie oraz Lucius też przyszli. Na pewno zastanawiają się, gdzie jestem. I naprawdę muszę odszukać Violet. – Z pewnością nic jej nie grozi ze znajomymi panami, prawda? – prychnął. Anna upiła kolejny łyk wina. Z pewnością mu nie powie, że Violet podstępem namówiła ją na spotkanie z panem Raskinem, najbardziej znanym kobieciarzem sezonu oraz z jego podłym przyjacielem, tym, który ją napastował. Gdzie była Violet? Czy przebywała z Raskinem w takiej chatce jak ta? Cóż, raczej nie musiał jej tam zaciągać siłą. Zadaniem Anny było pilnowanie Violet przed popełnieniem jakiegoś głupstwa. Lord i lady Dormanie obarczą ją winą za zachowanie córki. W jej myśli wciął się brutalnie Willburgh, mówiąc jadowitym tonem: – A gdzie podziewał się wasz kuzyn Lucius, kiedy spotykałyście się ze znajomymi panami na maskaradzie w Vauxhall? Anna wiedziała, że Lucius i Willburgh uczyli się razem w Eton, a potem przez krótki czas na Oksfordzie. Aż do pojedynku. Lucius wrócił potem na studia, Willburgh nie. – Nie spotykałam się z żadnymi panami! On…– Chwila, dlaczego miała mu się tłumaczyć? Prychnął drwiąco. – Niech zgadnę. Lucius czym prędzej was porzucił. – Nie porzucił nas. Tak naprawdę wtopił się w tłum, gdy tylko zniknęli z oczu lordowi i lady Dormanom. Anna powinna była nalegać, żeby trzymali się razem, jak im nakazano, ale czy Violet i Lucius posłuchaliby? Pewnie od początku planowali ją porzucić, nie przejmując się jej losem. Przeszył ją znajomy ból – ból samotności, poczucia braku przynależności do miejsca i ludzi. W uszach zabrzmiały jej słowa jej ukochanego taty, wypowiedziane po śmierci matki: „ Teraz jesteśmy tylko ty i ja. I nigdy cię nie zostawię”. Przez ojca Willburgha nie dotrzymał obietnicy. Łzy napłynęły jej do oczu. Tak bardzo go kochała. A nawet nie był jej prawdziwym ojcem, tylko jedynym, jakiego znała. Jej matka na łożu śmierci wyznała Annie, że jej prawdziwym ojcem był oficer armii Kompanii Wschodnioindyjskiej, który zginął, gdy była jeszcze niemowlęciem. Matka wyszła za Bertrama Dormana niecały rok później. Uwielbiała go, a on rozpieszczał ją, jakby była jego całym światem. Anna otarła łzy. Miała szczęście, że Dormanowie zostali jej opiekunami i pozwolili jej z nimi mieszkać. Inaczej trafiłaby do sierocińca. Często jej o tym przypominali. Spojrzała na mężczyznę, który ją uratował. Opierał się swobodnie o ścianę, skrzyżował długie nogi w kostkach, a ręce na piersi. Był wyższy i bardziej umięśniony, niż się spodziewała, ale z drugiej strony nigdy wcześniej nie widziała go z bliska. Wyczuła od niego zapach bergamotki i drzewa sandałowego, gdy spinał jej rozdartą suknię. Robił to bardzo delikatnie, choć był silny, bo z łatwością rozprawił się z jej napastnikiem. Dormanowie nienawidzili jego oraz jego krewnych z powodu tej głupiej waśni, więc Anna trzymała się od niego z daleka. Czasami mignął jej w wiosce albo na jakimś balu, ale zawsze omijała go szerokim łukiem. Lucius chodził z nim do szkoły i nie cierpiał go, a Anna nienawidziła go, ponieważ jego ojciec zabił jej ukochanego tatę. Oczywiście nie ponosił za to winy, był wtedy nastolatkiem, lecz to na nim skrupiła się jej złość. W tej chwili Willburgh wpatrywał się w swoje stopy, jakby zupełnie zapomniał o jej istnieniu, co z pewnością nie łagodziło jej gniewu. Zmusi go, żeby ją dostrzegł. – Dokąd pan szedł, gdy… moje kłopoty pana zatrzymały? Czy oderwałam pana od czegoś ważnego? Czy też szukał pan dam w opałach? A może zmierzał na schadzkę z jakąś kobietą? Wyglądał, jakby rzeczywiście zapomniał o jej obecności. – Szedłem do pustelnika. – Sam? – Podobnie jak on szukałem ucieczki od tłumu i zgiełku. Anna również nie lubiła tłumów i zgiełku. W zasadzie nie przepadała za Londynem i atrakcjami sezonu towarzyskiego. – Nie lubi pan parku Vauxhall? – Nie. – To po co pan tu przyszedł? – Namówiono mnie. – Coś podobnego. W jej głosie zabrzmiał sceptycyzm. Jakby wątpiła, że można go namówić na coś, na co nie miał ochoty. Być może odrzuciła go towarzysząca mu dama, choć w jego przypadku trudno było sobie coś takiego wyobrazić Poruszył się i zrobił krok w jej kierunku. – Zostałem oddzielony od moich towarzyszy, tak jak pani. – Roześmiał się sucho. – Być może tak miało być. Żebym panią uratował i utknął tutaj. – Jestem panu wdzięczna. – Spuściła wzrok. Kiedy ponownie podniosła głowę, ich spojrzenia się spotkały. W końcu wziął głęboki oddech, podszedł do okna i wyjrzał na zewnątrz. – Chyba przestało padać. Odprowadzę panią. Wstała i owinęła się czerwoną peleryną. Nie zawracali sobie głowy zakładaniem masek. Wspólnie dotarli do drzwi, ocierając się o siebie, po czym Willburgh odsunął zasuwkę i otworzył je. Zobaczyli Luciusa i lorda Dormana, również bez masek, stojących za progiem. – Willburgh! – Lucius cofnął się, jakby otrzymał cios. Otrzeźwiał i wbił gniewny wzrok w Annę. – Jesteś z nim? Z nim? Jak możesz być tak bezwstydna! *** Słowa Luciusa ugodziły Annę prosto w serce. – Posłuchaj, Lucius… – zaczął Willburgh. Lord Dorman mu przerwał. – Kpisz sobie z nas, Anno? Po tym, co dla ciebie zrobiliśmy? Ze wszystkich mężczyzn na świecie akurat jego wybrałaś, żeby stać się ladacznicą? – Wcale nie… – zaczął Willburgh, ale znów mu przerwano. – Chodź, Luciusie – zarządził lord Dorman. – Wracajmy. Wyrzekam się jej. Anna patrzyła z niedowierzaniem, jak odwracają się do niej plecami i odchodzą. – Rusz się – powiedział Willburgh, ale była zbyt oszołomiona, żeby posłuchać. Chwycił ją za ramię i wyciągnął przez drzwi. – To nie tak, jak się wydaje – zawołał za odchodzącymi. – Wysłuchajcie mnie. Anna ledwie nadążała za nim i pędzącymi Dormanami, którzy nawet nie raczyli się odwrócić. Anna i Willburgh dogonili ich przy skrzyżowaniu alejek. Wicehrabia puścił Annę i chwycił Luciusa za ramię. – Wysłuchaj mnie! Lucius strząsnął jego rękę. – Wysłuchać cię? Przyłapaliśmy was w kompromitującej sytuacji. Co tu jest do dodania? Myślisz, że nie wiemy, co robiliście? – Roześmiał się. – A ja myślałem, że jesteś równie zimna jak twój ojciec. Najwyraźniej wdałaś się w matkę... – Jak możesz… – szepnęła Anna, wstrząśnięta jego słowami. W zasięgu słuchu znajdowali się inni ludzie w kostiumach i kilkoro z nich zatrzymało się, obserwując ich z zaciekawieniem. Willburgh zerknął na gapiów, po czym wrócił wzrokiem do Luciusa i jego ojca. Zapomnieli założyć maski, więc można było ich rozpoznać. – Porozmawiajmy na osobności. – Chodźcie do naszej altany – rzucił lord Dorman. Altana Dormanów znajdowała się naprzeciwko Namiotu Tureckiego. Lady Dorman, ubrana w pudrowaną perukę i strój z poprzedniej epoki, wstała, gdy się zbliżyli. – Znaleźliście ją. Wyglądała na równie oburzoną, jak jej syn i mąż. Najwyraźniej wiadomość dotarła do niej lotem błyskawicy. Przeszyła wzrokiem Annę. – Schadzka z wrogiem. Jak mogłaś? Po tym, co dla ciebie zrobiliśmy. – To nie była… – próbował powiedzieć Willburgh, ale znów go nie dopuszczono do głosu. Lucius stanął z nim twarzą w twarz. – Żadnych wymówek, łajdaku. Lucius miał na sobie czerwoną pelerynę z czarnym wykończeniem. Przypominał karykaturę diabła, którą kiedyś widziała w witrynie księgarni Humphrey’s. Lord Dorman miał upudrowaną na biało twarz oraz kolorowy jedwabny surdut i spodnie pasujące do kostiumu żony. W tym momencie zjawiła się Violet, a za nią pan Raskin. – Właśnie się dowiedzieliśmy. – Spojrzała na Annę. – Czy to dlatego uciekłaś i zostawiłaś mnie samą? Anna wbiła w nią wzrok. – Violet! Violet spojrzała na Raskina. – Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby drogi Raskin mnie nie znalazł! Mężczyzna ukłonił się. – Zapewniam, że był to dla mnie zaszczyt. Nikt nie zapytał, gdzie byli. Anna popatrzyła po wszystkich. Wiedziała, że tolerują ją, bo bywała użyteczna. Na przykład jako dama do towarzystwa lady Dorman czy Violet. Żeby coś przynieść lub nosić paczki. Miała jednak nadzieję, że przynajmniej jej wysłuchają i znają ją na tyle dobrze, by wiedzieć, że nigdy nie dałaby się namówić na schadzkę. Lord Dorman podniósł głos. – Nie będziemy tolerować twoich harców z naszym śmiertelnym wrogiem! Jak mogłaś po tym, co dla ciebie zrobiliśmy? Wyrzekam się ciebie! Willburgh również podniósł głos. – Żądam, żeby mnie pan wysłuchał. Myli się pan… Twarz lorda Dormana poczerwieniała z gniewu. – Nie będę słuchać pańskich żądań. Z drogi. – Odepchnął Willburgha i skinął na pozostałych. – Wychodzimy! Natychmiast. Przeszli obok Anny, każde z nich ostentacyjnie unikając jej wzroku.",
  "editions": [
    {
      "title": "Pokochać wroga",
      "subtitle": null,
      "url": "https://www.kolczanksiazek.pl/diane-gaston/pokochac-wroga/9788329131896",
      "publisher": "harlequin",
      "publisher_series": [],
      "translators": [
        "Alicja Flynn"
      ],
      "medium": "paper",
      "duration_seconds": null,
      "narrators": [],
      "illustrators": [],
      "cover_artists": [],
      "isbn": "978-83-2913-189-6",
      "pages": 272,
      "published": "2026-11-17",
      "language": "pl_PL",
      "cover": "https://quivercdn.com/covers/harlequin/diane-gaston/pokochac-wroga_978-83-2913-189-6-47b0d947.webp?v=2026-10-10%2002%3A18%3A21"
    }
  ],
  "other_languages": [],
  "characters": [],
  "chapters": []
}