Książka „ Piotr i Aleksy. Piotr Wielki. Dymitr” autorstwa Dmitrij Mereżkowski przedstawia życie i rządy cara Piotra I, a także dramatyczne losy jego syna Aleksija. Autor analizuje konflikty władzy, dylematy moralne oraz napięcia rodzinne na tle przemian społecznych i politycznych w Rosji. Powieść łączy elementy historyczne z psychologiczną refleksją nad postaciami i ich decyzjami. Publikacja jest ceniona za literacką głębię i wnikliwe ukazanie realiów epoki. Konflikt między wielkim i bezwględnym władcą Piotrem Wielkim, a jego wrażliwym i pełnym empatii najstarszym synem, carewiczem Aleksym, dochodzi do zenitu. Aleksy podejmuje desperackie próby wybicia się na nieżależność od ojca, próby skazane na niepowodzenie. W tragicznej relacji między Piotrem Wielkim i jego synem Dymitr Mereżkowski dostrzega metaforę przyszyłych losów Rosji. Dmitrij Siergiejewicz Mierieżkowski to pisarz, poeta, krytyk literacki, historyk, filozof i tłumacz rosyjski, jeden z pierwszych twórców rosyjskiego symbolizmu. Jego żoną była poetka Zinaida Gippius, twórczyni słynnego ekskluzywnego salonu w St. Petersburgu. Jego ojciec był wysokim urzędnikiem carskim. Dymitr ukończył wydział historyczno-filologiczny Uniwersytetu w St. Petersburgu. Zadebiutował w wieku 15 lat kilkoma krótkimi wierszami. Pierwszy zbiór wierszy opublikował w 1888 r., zaś drugi " Symbole" w 1892 r. W 1896 r. jego nazwisko pojawiło się w " Encyklopedycznym słowniku" Brockhausa & Efrona, gdzie został nazwany " известным поэтом" (ros. " wybitnym poetą"). W 1900 r., wraz z M. Mińskim, Z. Gippius, W. Pozanowem założył Stowarzyszenie Religijno-Filozoficzne. Był również jednym z ideologów rosyjskiej partii " Kadetów". W trakcie rewolucji 1905 roku zaangażował się po stronie rewolucjonistów, przez co spotkały go carskie szykany i w rezultacie musiał wyemigrować do Paryża. Po rewolucji bolszewickiej znów musiał ratować się ucieczką - wpierw do Polski, a w konsekwencji do Paryża, gdzie zaczął ostrą działalność antybolszewicką, za co jego dzieła zostały zakazane i wycofane z obiegu. Był nominowany do literackiej nagrody Nobla, jednak jej otrzymanie uniemożliwiło poparcie, którego udzielał Hitlerowi. W Rosji został zrehabilitowany dopiero po 1990 r. Mierieżkowski był twórcą powieści historycznych, opowiadających dzieje m. in. Juliana Apostaty (1894),Leonarda da Vinci (1896),carewicza Aleksego i Piotra Wielkiego (1902),carów: Pawła I (1908),oraz Aleksandra I, a także powieści o dekabrystach (1918). Swoje przemyślenia na temat filozofii historii zawarł w pracach: Chrystus i Antychryst (1895–1905),oraz Królestwo Antychrysta (1922). Był również znanym badaczem twórczości Lwa Tołstoja i Fiodora Dostojewskiego.
