# Oszołomienie

Canonical: https://www.kolczanksiazek.pl/dorota-krzywicka-kaindel/oszolomienie/9788378667926

Wersja JSON (te same dane): https://www.kolczanksiazek.pl/dorota-krzywicka-kaindel/oszolomienie/9788378667926.json

![Oszołomienie](https://quivercdn.com/covers/wydawnictwo-austeria/dorota-krzywicka-kaindel/oszolomienie_978-83-7866-792-6-b0dd4202.jpg?v=2026-08-29%2018%3A27%3A19)

- Książka: [Oszołomienie](https://www.kolczanksiazek.pl/dorota-krzywicka-kaindel/oszolomienie) ([Oszołomienie.md](https://www.kolczanksiazek.pl/dorota-krzywicka-kaindel/oszolomienie.md))
- Autorzy: [Dorota Krzywicka-Kaindel](https://www.kolczanksiazek.pl/dorota-krzywicka-kaindel)
- Wydawnictwo: Wydawnictwo "Austeria"
- ISBN: 978-83-7866-792-6
- Liczba stron: 174
- Data wydania: 2024-04-24
- Język: pl_PL
- Oprawa: Softcover

## Opis

Książka zawiera dwanaście esejów o spektaklach teatralnych i operowych Krzysztofa Warlikowskiego oraz dwanaście ilustracji: szkiców scenograficznych Małgorzaty Szczęśniak. Oszołomienie to tytuł rozdziału książki opowiadającego o inscenizacji opery Bachantki Hansa Wernera Henzego, a zarazem uczucie jakie mi towarzyszy, gdy obcuję z teatrem Krzysztofa Warlikowskiego. mówi autorka Dorota Krzywicka-Kaindel Przyjął się pogląd, że dzieci nie rozróżniają faktów od fikcji, nie rozumieją, że film, nawet gdy rysunkowy, dzieje się na niby. Obserwujemy więc dzieci bawiące się w wojnę czy w złodziei i policjantów, często z troską, na ile grają, a na ile żyją tę rolę? Jak bardzo wierzą w tę wykreowaną zabawą tożsamość? A przecież wystarczy cofnąć się myślami we własne dzieciństwo: Bawiliśmy się i my w złodziei i policjantów, zabijaliśmy podczas zabawy w wojnę, uczestniczyliśmy w rytuale wróżb zakopując polne kwiatki pod kawałkiem stłuczonego szkiełka, przebieraliśmy za księżniczki i czarownice, zakładaliśmy sobie na głowę tekturowe korony, by w słoneczne letnie popołudnie przez kilka godzin b y ć królem i królową. Co więcej: czyż my, już dorośli, zawsze umiemy oddzielić realność od fikcji? Czyż nie przejmujemy się do łez oglądaną w kinie lub w teatrze historią? Czyż nie praktykujemy guseł, nie czytamy z zawsze taką samą ciekawością horoskopów, nie słuchamy przepowiedni, nie wierzymy w skuteczność zaklęć?