Duerrenmatt nie wierzył już wprawdzie w żadną możliwość bezpośredniego przedstawienia na teatralnej scenie otaczającej go rzeczywistości, nadal jednak - tak jak Brecht - odrzucał tradycyjną dramaturgię scenicznej iluzji i związków przyczynowo-skutkowych, chętnie sięgając po rozwiązania teatru epickiego. Przez cały czas świadomie unikał przy tym propagowania ideologii politycznej, w której służbie narodził się teatr brechtowski. Handke z kolei sprzeciwiał się Brechtowi, ale bez odrzucenia typowego dla dramatu epickiego dydaktyzmu, uznając potrzebę istnienia teatru, zmuszającego widza do aktywności. Podkreślał przy tym - w przeciwieństwie do Brechta - niemożność rozwiązania przedstawionych na scenie konfliktów. Ze Wstępu przedstawionych na scenie konfliktów. Ze Wstępu
