Sonderbehandlung. Zbrodnia na polskich dzieciach

Edward Leszczyński przypomina przemilczaną i zapomnianą zbrodnię ludobójstwa na tysiącach polskich dzieciach urodzonych w czasie drugiej wojny światowej w III Rzeszy. Szacuje on, że co najmniej 60 000 polskich dzieci, odebranych matkom po porodzie, pozostało na zawsze na niemieckiej ziemi. Część z nich - uznane za „ wartościowe rasowo” i „ przydatne dla narodu niemieckiego” - przekazano do zniemczenia w zakładach i rodzinach niemieckich. Pozostałe dzieci „ potraktowano specjalnie” (Sonderbehandlung). W okresie III Rzeszy termin „ Sonderbehandlung” zastępował w wielu rozporządzeniach słowo „ zabić”. Stosowany był powszechnie wobec osób „ zagrażających interesom Niemiec”. W tym bezprawnym trybie skazywano na śmierć polskich robotników przymusowych w „ szczególnie ciężkich przypadkach krnąbrności i niechęci do pracy”. W „ obronie rasowego stanu posiadania niemieckiego narodu” wieszano Polaków za utrzymywanie stosunków cielesnych z niemiecką kobietą”. Skazywano na śmierć chorych na gruźlicę, gdyż stanowili „ zagrożenie dla ludności niemieckiej”. W latach 1943-1945 władze niemieckie zadecydowały, że polskie dzieci zagrażają interesowi Niemiec, i postanowiły zastosować „ potraktowanie specjalne” wobec dzieci urodzonych przez polskie robotnice przymusowe. Aby nie „ przeszkadzały” matkom w wydajnej pracy dla Rzeszy, odbierano niemowlęta po porodzie i umieszczano w prymitywnie urządzonych „ ochronkach”. Tam, pozbawione niezbędnej opieki i systematycznie głodzone, w większości umierały. Książka Sonderbehandlung jest przypomnieniem świata pogardy i nienawiści do drugiego człowieka, w którym zbrodnie na dzieciach stały się powszechne. Przedstawia podłoże tej zbrodni, ówczesny „ przemysł” nienawiści oraz przykłady walki z polskością. Zawiera przede wszystkim dowody zbrodni ludobójstwa na polskich dzieciach w III Rzeszy: opisy niektórych miejsc „ śmierci głodowej”, częściowe wykazy zmarłych dzieci, zeznania świadków, opracowane przez samych sprawców zbrodni rozporządzenia, tajne okólniki, sprawozdania oraz różnego rodzaju korespondencja niemiecka z lat wojny. Zamieszczone w książce dokumenty pochodzą w większości z archiwum IPN, udostępnione w wyniku przeprowadzonej kwerendy dla pracy badawczej „ Losy wojenne dzieci”. Autor skorzystał także z wielu ogólnodostępnych publikacji, najczęściej autorstwa członków lub współpracowników byłej Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Opis zbrodni uzupełniony został licznymi relacjami Polek przymusowo deportowanych do pracy w III Rzeszy. Przedstawione w Sonderbehandlung fakty i dokumenty są świadectwem, że popełniona w III Rzeszy zbrodnia na polskich dzieciach była zaplanowana, realizowana zgodnie z rozporządzeniami władzy i z uczestnictwem w niej tysięcy Niemców.