Zabunkrowani

Książka " Zabunkrowani. O chorobach duszy” Elżbiety Stawnickiej... ukazuje proces zamykania się człowieka poprzez mechanizmy obronne, schematy myślenia, toksyczne sposoby reagowania oraz maskowania, by ochronić samego siebie. Autorka posługuje się metaforą bunkra jako wymownym obrazem wolności zalęknionej. Historia ucieczki od siebie i kontaktu z własnym wnętrzem zaczyna się w dzieciństwie, gdzie należałoby się doszukiwać " korzeni" problemów dorosłego człowieka. Książka dotyka problematyki tworzenia się, na zranieniach i doznanych traumach, chorych sposobów myślenia, zniewoleń o charakterze demonicznym oraz mechanizmów obronnych jako sposobów radzenia sobie z bólem ran wewnętrznych. Rysuje wszakże perspektywę nadziei jako drogę wyjścia z " bunkra" ku wolności życia oraz podjęcia walki o jego jakość. Autorka patrzy na człowieka całościowo – na poziomie ducha, duszy i ciała i ich związków i zależności. Bliżej omawia kwestię uzależnienia i współuzależnienia, toksycznych związków, nerwic (w szczególności nerwicy hipochondrycznej).