„ Łysa śpiewaczka. Lekcja. Krzesła” to słynny zbiór trzech najważniejszych dramatów autorstwa Eugène’a Ionesco, jednego z głównych twórców teatru absurdu. Utwory te redefiniują tradycyjną strukturę dramatyczną, zastępując logiczną fabułę groteską, deformacją języka oraz parodią ludzkiej komunikacji. „ Łysa śpiewaczka” to sztuka określana przez autora jako „ antydramat”. Przedstawia stereotypowe angielskie małżeństwa (państwa Smith i państwa Martin),których rozmowy składają się z banałów, komunałów i nonsensownych anegdot. Tytułowa łysa śpiewaczka pojawia się jedynie jako rzucone mimochodem hasło, które nikogo nie dziwi, ukazując całkowity zanik logicznej komunikacji między ludźmi. „ Lekcja” przedstawia starszego Profesora udzielającego korepetycji młodej Uczennicy. Początkowo absurdalna, lecz niewinna lekcja matematyki i filologii stopniowo przeradza się w psychologiczną oraz fizyczną dominację nauczyciela. Finał ukazuje totalitarną naturę władzy ukrytą w języku i edukacji. „ Krzesła” to tragifarsa, w której paranoiczne, starsze małżeństwo przygotowuje orędzie dla ludzkości. Na scenę znoszone są dziesiątki niewidzialnych gości, dla których bohaterowie ustawiają prawdziwe, puste krzesła. Gdy na scenie pojawia się wynajęty Mówca, okazuje się on głuchoniemy, co ostatecznie grzebie nadzieję na przekazanie jakiegokolwiek sensu.
