Skauci. Powieść dla młodzieży. Seria: Przywrócić Pamięć

Seria wydawnicza Przywrócić Pamięć ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911-1946. Reprint z 1921 r. Skauci. Powieść dla młodzieży. ZAKOŃCZENIE Pani Nartowska z obudzoną już Józią stały na ganku, upatrując. Matka była tak blada, że musiała mocno trzymać się poręczy. Wtem, za domem, za Prutem, rozległ się śpiew. Popłynęły słowa: Kto się w opiekę podda Panu swemu... - Bronek! - zawołała matka i biegła w stronę głosów... Po chwili nad Prutem ukazała się gromadka. Na czele szedł ojciec, po prawej ręce Bronek, po lewej Władzio. Za nimi zwarta gromadka. ... W cieniu swych skrzydeł zachowa się wiecznie... Pieśń przerwała się... Bronek dojrzał matkę, siostry. Biegł ku nim... Przed matką uklęknął. Kolana jej objął, a ona nachyliła się i drżącemi usty szeptała: - Synu mój! Synu! Trwali tak długo. Wreszcie wstał i głosem doniosłym zaintonował: Stateczność jego tarcz i puklerz mocny... Wszyscy podjęli te słowa i szli z pieśnią, z radością w duszy, z głęboką wdzięcznością. * * * A nazajutrz w kościołku worochciańskim ksiądz Skowronek, jeszcze osłabiony, odprawił mszę dziękczynną. Po jej skończeniu, od ołtarza rzucił skautowskie hasło: - Czuwaj! Chłopcy, ustawieni w jeden rząd, przyłożyli palce do skroni. A on mówił, naprzód słowami Skargi: - Jam oddawał suplikację potrzeb waszych Panu. I macie właściwą odprawę. W imię Pana, jako rogami, na wiatr rozproszym nieprzyjaciele i śpiewać zwycięskie pienie Tobie będziem. A dalej tak do nich przemawiał: - Oto zgromadziliśmy się, aby złożyć podziękę, za wyprowadzenie jednego z naszych, a może i wielu, ze złej przygody. Niechże was to w dumę nie wbija. Nie wasza ręka wyprowadziła jednego lub wielu ze złych terminów. Wyście jeno dopomogli ręce Boskiej. I nie gardzić nieprzyjaciółmi, ani się ponad wywyższać będziecie, aby baczyć, by każdy z was poskromił to, co mu najbardziej pochlebia, co mu dogadza. Więc wzywam was byście tu, w tej świątyni, bez zwłoki, każdy z osobna i wszyscy razem zajrzeli do serc waszych i wydobyli przed oczy swoje to, co poskromić, co zdusić należy i, nie mieszkając, odrazu zabrali się do roboty, bo z takich poskromionych przywar, z takich uchybień wobec ludzi i siebie, buduje się i odbudowywa to, co każdemu z was drogie. I wtedy tylko budować i wznieść można, jeżeli każdy nie upatruje, co swego jest, ale tego, co drugich, jak mówi św. Paweł. Więc na moje ręce złóżcie przysięgę, że walczyć będziecie każdy z sobą i tego, co wzwyż szukać będziecie, pomni słów: Twoimi byli i dotąd są ci, którzy kochają i chcą. A wtedy Bóg zmiłuje się nad Sjonem, bo już czas zmiłowania nad nim. Obyś, Panie wysłuchał wzdychania okowanych i rozwiązał syny - pomordowanych - kończył słowami Psalmisty. W kościołku zaległa cisza, skupiona, uroczysta. Chłopcy stali długo, tropiąc, ścigając to, co każdy w sobie potępiał. I zanim złożyli głośną przysięgę, ślubowali sobie w duszy. - Panie, broń mnie od pychy i dobrego rozumienia o sobie. Tak modlił się Bronek. A Władzio: - Boże, pozwól mi tchórzliwość poskromić. A Genio: - Połóż, o Panie, pieczęć roztropności na mojej mowie. A Romek: - Spraw, Boże, bym nie wpadł w za dobre o sobie mniemanie. I tak każdy duszę swoją w obliczu własnem obnażał i skaz na niej upatrywał, a potem wszyscy podnieśli trzy palce do góry i jednozgodnie, jednogłośnie zawołali: - Przysięgam! Zawołali tak głośno, że aż im odpowiedziały góry. Ksiądz Skowronek rzucił hasło: - Czuwaj! Wzruszeni, pokrzepieni wyszli, idąc w życie.