William Faulkner, jeden z najbardziej oryginalnych prozaików amerykańskich XX wieku, urodził się w 1897 roku w New Albany w stanie Missisipi jako William Cuthbert Falkner. Zadebiutował powieścią Żołd (1925),którą dołączył do głosów tzw. straconego pokolenia: pisarzy przeżywających rozczarowanie cywilizacją świata zachodniego po I wojnie światowej. Kolejną powieścią Sartoris (1927) – osadzoną w fikcyjnym hrabstwie Yoknapatawpha w stanie Missisipi – zapoczątkował serię utworów poświęconych Głębokiemu Południu: dziedzictwu niewolnictwa i rasizmu, problemowi supremacji rasowej, mitowi czystości krwi. Najbardziej twórczy czas w życiu Faulknera przypadł na lata 1929–1936. Napisał wówczas arcydzieła: Wściekłość i wrzask (1929),Kiedy umieram (1930),Światłość w sierpniu (1932) oraz Absalomie, Absalomie… (1936). Wytrawny stylista i oryginalny eksperymentator upowszechniający technikę strumienia świadomości, swoją twórczość poświęcił amerykańskiemu Południu. Inspirowali się nią m. in. William Styron, Mario Vargas Llosa, Alberto Moravia, Toni Morrison. W 1949 roku został uhonorowany literacką Nagrodą Nobla. Zmarł w 1962 roku w Oxfordzie w stanie Missisipi.
