Na pierwszy rzut oka Werter w Nowym Jorku i Pod Lodem nie mają ze sobą nic wspólnego. Ba, teksty Toma Staffela i Falka Richtera zdają się wręcz należeć do dwóch biegunowo odmiennych nurtów współczesnego pisania dla teatru, dlatego - jak się zdaje - żadną miarą nie mogły z własnej i nieprzymusowej woli spotkać się w jednym tomie. Wrażenie to rodzi się głownie dlatego, że młodzi niemieccy dramatopisarze podjęli dwa z gruntu różne tematy, choć oba równie współczesne. Staffel w sygnalizowanym już tytule swego dramatu kontekście współczesnej Ameryki, gdzie wypierające realność symulakra niepostrzeżenie stały się niezbywalną częścią naturalnego otoczenia mieszkańców wielkich miast, powrócił do problemu przemożnej siły romantycznego uczucia, którego wyjątkowość oferuje postaciom ostatnią już możliwość prawdziwego doświadczenia w coraz bardziej tracącym dawny wymiar realności świecie. I aby nadać romantycznemu oryginałowi współczesny wymiar oraz adekwatnie oddać prawdziwą naturę swoiście wirtualnej rzeczywistości swoich bohaterów, wzorowaną na powieści Goethego historię miłości Wetera i Lotty umiejętnie przeplótł z pastiszowo stylizowanymi na hollywodzki film obrazami planowanego przez bohaterów i dokonanego napadu na bank. Richter natomiast postanowił sportretować środowisko wielkich korporacji konsultingowych, na teatalnej scenie podejmując tym samym aktualne kwestie z pierwszych stron gazet: efektywność i wydajność pracy, masowe zwolnienia i tak zwane ludzkie koszty sprawnego funkcjonowania ekonomiczno-społecznej maszynerii. Nawet jeśli w Pod Lodem jeden z doradców finansowych służy jako wybrany przez autora pryzmat, dający możliwość prezentacji indywidualnych losów i doświadczeń, to przybierają one zupełnie odmienne sceniczne kształty niż w Werterze w Nowym Jorku Staffela.
