Spektakl i modernizacja. Miasta włoskie w okresie faszyzmu 1922-1945

Książka opowiada o relacjach ideologii faszystowskiej i urbanistyki, związkach faszystowskiego projektu modernizacyjnego z procesem przebudowy miast. Koncentruje się na zagadnieniu roli miast w faszystowskich strategiach zarządzania populacją, w przebudowie świadomości mieszkańców. Bohaterem jest miasto jako mitotwórczy aparat wpływający w codziennym doświadczaniu na zbiorową wyobraźnię; miasto – sprawna maszyna ułatwiająca komunikację i „ przepływ mas”; miasto – „ zdrowy organizm”, istotny składnik programu kształtującego italiani nuovi; miasto – w „ ziemiach zamorskich” wyrażające prawo do podbitego terenu, segregujące, podkreślające „ kulturowe różnice”; miasto – przedmiot debaty, toczonej zarówno wśród przedstawicieli władzy, jak i w kręgu urbanistów, architektów, inżynierów, higienistów, statystyków. Miasta produkujące, wychowujące, indoktrynujące, dające rozrywkę, wyrażające nowy ład polityczny, wzmacniające ustanowioną hierarchię, manipulujące pamięcią zbiorową.