Dowcip i jego stosunek do nieświadomości

Freud uważał za próbę psychoanalitycznego wyjaśnienia natury pokrewnych zjawisk: dowcipu, komiki i humoru. Przedstawia je jako metody odzyskiwania rozkoszy z aktywności psychicznej; rozkosz, utracona w wyniku procesu dojrzewania, musi być ponownie udostępniona człowiekowi jako euforia płynąca z przywołania nastroju dzieciństwa.