Psychologia nieświadomości

Ósmy tom dzieł Zygmunta Freuda zawiera jego pisma metapsychologiczne. Sam Freud używał terminu „ metapsychologia” – utożsamianego z „ psychologią nieświadomości” – na określenie teorii zajmującej się opisem struktury, funkcjonowania i przejawów aparatu psychicznego psyche nieświadomej. Freud od czasu opublikowania pracy „» Ja« i » to«” (1923) zajmował się także psychologią świadomości – psychologią „ ja” – uważał jednak, że teoretyczny aspekt psychoanalizy – metapsychologia – powinien zajmować się nieświadomością. W tym sensie mamy tu do czynienia z tomem obejmującym najważniejsze prace teoretyczne twórcy psychoanalizy. Psychoanaliza w świetle publikowanych tu prac jawi się jako psychologia nieświadomego „ tego” oraz jego oddziaływania na świadome „ ja”. Pięć publikowanych w niniejszym tomie pism metapsychologicznych z roku 1915 to: „ Popędy i ich losy”, „ Wyparcie”, „ Nieświadomość”, „ Metapsychologiczne uzupełnienie teorii marzeń sennych”, „ Żałoba i melancholia”. Za zwieńczenie metapsychologicznych pism Freuda można uznać rozprawę „ Poza zasadą rozkoszy”, w której pojawiają się pierwsze zalążki nowego strukturalnego modelu psyche – modelu miarodajnego dla późniejszych jego prac teoretycznych.