Ironia losu

" Na brzegu jeziora rosły czerwone i żółte maki islandzkie — jaskrawe plamy barw na tle północnej przyrody. Młoda dziewczyna zerwała kwiat, spojrzała na niego z roztargnieniem i przeniosła wzrok na pasmo gór. Na szczytach leżał śnieg. Za jeziorem, w majestacie bieli, na przestrzeni ośmiu mil wznosiła się góra Wiktorii — kolos nad kolosami. Poniżej rzucały się w oczy barwne skały porosłe sosnami. Już od dwóch tygodni oglądała codziennie te góry. Przyzwyczajenie zrodziło obojętność..." Tak się zaczyna ta historia.