Praca ta w ujęciu syntetycznym może być widziana jako badanie genezy naturalistycznej koncepcji osoby i jej rozwoju w obrębie współczesnej bioetyki, zarówno w spojrzeniu atomistycznym na osobę, jak i w perspektywie relacyjno-społecznej; ujawnia również trudności i rodzący się kryzys tego postrzegania osoby ludzkiej. Z konieczności prowadzi to do postawienia pytania o bardziej adekwatne ujęcie tej ważnej kategorii. Próba dania odpowiedzi na to pytanie wyprowadza autora poza ramy naturalizmu i skłania do przyjęcia założeń filozoficzno-antropologicznych, pochodzących z tradycji filozoficznej inspirowanej myśleniem Arystotelesa. Jest to więc w końcu krytyczna polemika z naturalistycznymi eksperymentami na osobie, co owocuje odrzuceniem pewnych założeń właściwych naturalizmowi.
