Mariusz Grzebalski o Grzegorzu Wróblewskim: Grzegorz Wróblewski, w latach 90. jeden z najgłośniejszych poetów „ brulionu”, debiutował razem z Marcinem Świetlickim w słynnej różowej serii tomów poetyckich firmowanych przez to pismo. Od lat mieszka w Danii i prawdopodobnie bardziej znany jako poeta i malarz jest zagranicą, niż w kraju. Polska krytyka od zawsze miała z nim kłopot, stąd mimo wielu wydanych książek nie jest Wróblewski pisarzem – zajmuje go również proza i dramat – dość dobrze opisanym. Choroba Morgellonów przynosi wiersze dość hermetyczne i wsobne, co z pewnością nie zmieni tej sytuacji. Paradoksalnie są one równocześnie na swój sposób dialogiczne i zwykle wychylone ku jakiemuś ty. Nie zmierzają jednak do jakiejkolwiek twardej wiedzy. Niektóre osadzone zostały konkretnej duńskiej przestrzeni, inne sprawiają wrażenie fantomów, jeszcze inne mają charakter sytuacyjny – opisane w nich zdarzenia mogłyby się wydarzyć wszędzie. Mówiąc obrazowo, Wróblewski nie ustawia się do czytelnika na wprost, tylko bokiem – trochę, jakby mówił sam do siebie. Zdania popychają się wzajemnie na zasadzie mniej lub bardziej głębokich skojarzeń. Zdanie oświetla zdanie, wiesz – wiersz. Czytanie Choroby Morgellonów jest jak wyprawa w nieznane – kto lubi ryzyko, odbędzie ją z przyjemnością.
