Przemija postać świata

Ta książka to " spojrzenie ratujące człowieka przed poczuciem absolutnej znikomości jego doczesnego bytu" O swojej powieści Hanna Malewska tak pisała w liście do siostry Teresy Landy: „ melduję, że jest z VI wieku: dzieje Ostrogotów w Italii, narodziny benedyktynów, Kasjodor ratujący szczątki kultury, ambicje niewczesne Justyniana, ruina dzieł czysto ludzkich - dwie szachownice, ludzka i Boża, i bardzo różne na nich sukcesy i porażki”. Jadwiga Żylińska, pisarka i przyjaciółka Malewskiej, mówiła, że książka ta jest „ spojrzeniem ratującym człowieka przed poczuciem absolutnej znikomości jego doczesnego bytu”. Uważała ją za najlepsze artystycznie i najdojrzalsze dzieło autorki.