Uprawianie filozofii przyrody w osiemnastowiecznej Wielkiej Brytanii jako szczególny wyraz dyskursu społecznego

Celem tej książki jest wykazanie, że nowoczesna nauka narodziła się nie tylko z potrzeby opisywania i wyjaśniania zjawisk. Badania, wyciąganie wniosków, publikowanie nie miałyby aż tak dużego odzewu i siły przebicia, gdyby w ludziach żyjących w osiemnastym wieku nie było potrzeby rozmowy, dyskusji oraz spotykania się poza domem. To nie przypadek, że prace, które wniosły tak istotny wkład do dzisiejszej nauki, powstały w atmosferze tamtego okresu. Nauka jako sztuka rozmowy o tym, w jaki sposób realizować ludzkie dążenia do poznania świata i zdobycia dobrobytu, narodziła się w momencie, gdy społeczeństwo zaczęło publicznie dyskutować i spotykać się także w celach naukowych. Zapoznając się z ówczesną atmosferą, można dojść do wniosku, że tych dążeń nie sposób było zrealizować bez udziału szeroko pojętej społeczności, wysokich warstw arystokracji i szlachty, ale też rodzącej się burżuazji, kupców i przedsiębiorców. Ludzi bardzo dobrze wykształconych, ale również laików, których naukowe i odkrywcze pasje okazały się siłą nośną, która zdołała ciągnąć społeczeństwo jako całość w kierunku wiedzy, rozwoju i materialnego dobrobytu. Dr Hanna Trojanowska jest adiunktem na Politechnice Warszawskiej. W badaniach naukowych zajmuje się zagadnieniami związanymi z filozofią, kulturą i transportem. Na okładce wykorzystano ilustrację „ Załamanie i rozproszanie światła słonecznego (według starego miedziorytu)” z książki Wszechświat i człowiek. Dzieje badań przyrody i zastosowania jej sił na pożytek narodów , pod redakcją Jana Kremera, tom V, Warszawa 1909.