26 (16) lipca 1662 roku wojska państwa moskiewskiego odniosły największe zwycięstwo w wojnie rosyjsko-polskiej toczącej się w latach 1654–1667, zarówno pod względem liczby walczących po obu stronach, jak i strat strony, która poniosła porażkę. W bitwie pod Kaniowem przeciwnik stracił 8 tysięcy zabitych, wziętych do niewoli i tych, którzy utonęli w Dnieprze. Jako trofea zwycięzcy otrzymali 117 chorągwi, 22 działa i cały obóz pokonanych. Paradoks polega na tym, że ta bitwa jest prawie nieznana historykom. Co więcej, starano się zapomnieć o zwycięstwie wojsk rosyjskich i lojalnych wobec cara Kozaków z lewego brzegu Dniepru, wkrótce po zakończeniu wojny z Rzeczpospolitą. Przyczyna takiej sytuacji dotyczącej wiktorii pod Kaniowem jest dość prosta – głównym przeciwnikiem armii rosyjskiej w tej bitwie byli Kozacy Prawobrzeżnej Ukrainy pod dowództwem hetmana Jurija Chmielnickiego, którzy walczyli po stronie polskiego króla... Spis treści: I. Zapomniane zwycięstwo II. Siły zbrojne przeciwnych stron III. Kampanie Jurija Chmielnickiego przeciwko Perejasławowi i inne wydarzenia militarne na Ukrainie w październiku 1661 – czerwiec 1662 roku IV. Bitwa pod Kaniowem 26 (16) lipca 1662 roku V. Kampania M. Prikłońskiego na Prawobrzeżu i bitwa pod Bużynem 13 (3) sierpnia 1662 r. VI. Odwrót wojsk rosyjskich do Łubniów i walki nad rzeką Sułą VII. Wynik kampanii na Ukrainie w 1662 roku Aneksy Bibliografia Spis map
