Antoni Czechow 1860-1904 żył zaledwie lat czterdzieści i cztery. Napisał tak naprawdę cztery wybitne dramaty Mewę 1896 Wujaszka Wanię 1899 Trzy siostry 1901 dość powszechnie uznawane za największe arcydzieło oraz Wiśniowy sad 1904. Do tego trzeba dodać przynajmniej dwadzieścia rozmaitych żartów scenicznych nazywanych też wodewilami z Oświadczynami Weselem tek tak Jubileuszem i Niedźwiedziem na czele. Peter Szondi w swojej rewelacyjnej Teorii nowoczesne dramatu Warszawa 1976 stawia nazwisko Czechowa-dramatopisarza między Ibsenem a Strindbergiem. Odkrywczo konstatuje że ludzie w jego dramatach żyją pod znakiem rezygnacji ogarnięci potrzebą jakiejś porażającej analizy swojej rozpaczy. Autor Płatonowa chciał stworzyć dramat codzienności w którym bohaterowie wchodzą i wychodzą jedzą i mówią o pogodzie grają w karty i nic nie robią . Monotonia beznadzieja i zwyczajna nuda nie są dla teatru Czechowa groźne wręcz przeciwnie - to intryga sceniczna i tzw. anegdota wydają się mocno podejrzane.
