Linea nigra

Linea nigra Rzeka jest teraz wyżej i ona jest gotowa. Tam motyle wielkości pięści zmieniają niebo w witraż, w kościół cały, kiedy fruną, kiedy fruną, a kiedy spadają, są jak ziemia na nasze kości i mięso, i słowo, jego grób. Jest drugi tydzień czerwca, nazywa się czerw, więc ona, matka moja, zdejmuje sukienkę, strzepuje z łóżka to coś, co jest czarne i teraz już zostanie, taka czysta, taka czysta, nic innego nie wiem, kiedy już nawet nie trzepoczę, biała jak przebiśnieg pośród białych ścian. Nie urodziłam cię po to, żebyś płakała nad martwym morzem, zapamiętaj sobie, nad martwym morzem nie po to cię urodziłam.