Autorka tworzy poezję interwencyjną, ale nie publicystyczną, bardziej w trybie emergency niż w stylu „ slogany na sztandary”. Niezwykle ciekawe jest połączenie perspektywy prywatnej z chłodnym, dyktowanym rozczarowaniem dystansem, dzięki któremu poetka unika pułapek łzawej konfesyjności. Z kolei dzięki „ tnącej” precyzji słowa udaje się Izabeli Poniatowskiej uniknąć także – a to niełatwe w pisaniu feministycznym – popadania w ton odwetowy i ofiarniczy: widzimy krzywdę podmiotek, ale nie zostajemy zaszantażowani lamentem, raczej otrzymujemy wnikliwą analizę „ mechaniki urazowej” (Joanna Mueller).
