Jerzego i Andrzeja Żuławskich ekspedycja w kierunku prawdy

Niektóre dzieła miewają swoje zdumiewające symetryczne historie, ale rzadko w dziejach literatury i filmu zdarzają się zjawiska takie, jak film będący ekranizacją powieści sprzed dwóch pokoleń, którego reżyser okazuje się stryjecznym wnukiem autora ekranizowanej książki. A z takim właśnie, przedziwnym zjawiskiem artystycznym mamy tu do czynienia: film Na srebrnym globie w reżyserii Andrzeja Żuławskiego oparty jest na motywach czerpanych z Trylogii księżycowej Jerzego Żuławskiego. (...) Na inną planetę powinno się podróżować w jakimś celu; u Żuławskich tym celem okazuje się oczywiście „ nowy początek”, oderwanie się od kolein „ starego porządku”, rozpoczęcie wszystkiego od nowa, bez starych błędów. Trzeba pamiętać, że obaj twórcy mieli wykształcenie filozoficzne (podobnie jak autorzy tej książki – kolejna zdumiewająca zbieżność),podeszli zatem do problemu „ wykorzenienia” oraz „ zakorzenienia”, a także do „ starego porządku” i „ nowego początku” z nieodzownym filozoficznym dystansem i sceptycyzmem. To przesłanie łączy ich chyba najbardziej – człowiek nie jest w stanie odseparować się od wytworów własnej kultury, ponieważ ta jest częścią jego natury, którą dźwigamy z sobą, niezależnie od tego, jak daleko uciekalibyśmy od „ skażonej” cywilizacji. To w nas samych mieści się zło wypaczeń. - ze wstępu J. Walickiego i J. Soboty