Teresa z Lisieux „ to jest życie mistyczne, które również pozbawione wszelkich nadzwyczajnych znaków, proponuje się wszystkim wierzącym jako codzienne doświadczenie miłości”, stwierdził papież Franciszek w Adhortacji apostolskiej C’ est la confiance. I właśnie dlatego nazwał Teresę „ doktorem syntezy”. Jej duchowość nie sprowadza się do konkretnej praktyki czy szczególnej cnoty, lecz jest to duchowość ufnego otwarcia serca na miłosierne działanie Boga. Szkoła Teresy prowadzi do tego, co najistotniejsze, do centrum: do pragnienia miłowania Jezusa oraz do pragnienia, aby także inni Go miłowali. Ta młodziutka święta wciąż odznacza się w Kościele niezwykłą żywotnością i proponuje dziesięć wewnętrznych kroków do odnowy życia duchowego. Jacques Gauthier określił je jako następujące postawy: pragnienie, pokora, nadzieja, wolność, ufność, prawda, miłość, modlitwa wewnętrzna, radość, krzyż. Oto drogowskazy Teresy, które trzeba zgłębiać, wyzwania, które trzeba podejmować, ale też róże duchowe, które trzeba umieć dostrzec na „ małej, bardzo prostej i bardzo krótkiej drodze”, na „ drodze królewskiej” wytyczonej nam przez samego Jezusa.
